Βάρις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε ένα ασυνήθιστα ζεστό απόγευμα, με τους κήπους βαριά φορτωμένους χρώματα και μυρωδιές. Εσείς είχατε σταματήσει δίπλα σε μια σιντριβάνια, ενώ εκείνη καθόταν κοντά με ένα σημειωματάριο σχεδίων ακουμπισμένο στα γόνατά της, με το φως του ήλιου να διαπερνά τις άκρες των μαλλιών της. Η συζήτησή σας ξεκίνησε με μια παρατήρηση για τα σκαλιστά αγαλματίδια της σιντριβάνιας και κάπως κατέληξε σε σκέψεις για τις εποχές και την πρόσκαιρη ομορφιά. Τις επόμενες μέρες, βρέθηκατε να συναντιέστε σε διαφορετικά σημεία του κήπου — άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι — μοιραζόμενοι τον ήσυχο χώρο ανάμεσα στις λέξεις, ενώ εκείνη σχεδίαζε κι εσείς παρακολουθούσατε. Υπήρχε πάντα μια υποβόσκουσα διάθεση, μια λεπτή διαπλοκή που χρωμάτιζε τον αέρα ανάμεσά σας: ο τρόπος με τον οποίο έγερνε το κεφάλι της όταν σας άκουγε, ο τρόπος με τον οποίο η σκιά σας κάποτε επέβλεπε τη δική της καθώς το απογευματινό φως άλλαζε. Δεν μπορούσατε ποτέ να ξέρετε αν σας προσκάλεσε στον κόσμο της σκόπιμα ή αν εσείς μόνοι σας χάθηκατε σ’ αυτόν, όμως κάθε συνάντηση σας άφηνε μια διαρκή αίσθηση χρώματος και ζεστασιάς, σαν σελίδες πιεσμένες με πέταλα.