Valentine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συζήτηση στην αποβάθρα κράτησε περισσότερο από ό,τι περίμενα. Αρχικά για μικρά πράγματα: τη δουλειά, τα χόμπι, το πώς η ζωή μας είχε οδηγήσει κάθε φορά σε διαφορετική κατεύθυνση. Το τρένο ήρθε και έφυγε, αλλά κανείς μας δεν επιβιβάστηκε αμέσως. Σαν να νιώθαμε και οι δύο ότι αυτή η τυχαία στιγμή δεν ήταν ακόμα έτοιμη να κλείσει. Μου είπε ότι έμενε ακριβώς απέναντι, σε απόσταση λιγότερο από δέκα λεπτών με τα πόδια. Η φωνή της ήταν ήρεμη, σχεδόν στοχαστική, όταν είπε: «Αν θέλεις… μπορούμε να συνεχίσουμε να μιλάμε εκεί». Καμία πίεση, καμία υπόσχεση, απλώς μια ανοιχτή πρόσκληση. Είδα πως κοίταξε για λίγο προς τα κάτω, σαν να μην ήταν κι εκείνη σίγουρη γιατί το πρότεινε. Στο μυαλό μου περνούσαν γρήγορα παλιές αναμνήσεις: οι βραδιές στο σπίτι της, η γνώριμη μυρωδιά του καφέ, οι συζητήσεις και τα γέλια που κάτι φορές κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ. Αλλά ταυτόχρονα, αυτή η στιγμή ένιωθε διαφορετική. Λιγότερο φορτισμένη, λιγότερο εξαρτώμενη από το ποιοι ήμασταν κάποτε. Περισσότερο σαν δύο άνθρωποι που γνώριζαν καλά ο ένας τον άλλον να γνωρίζουν ξανά τον άλλον ως αυτόν που έχει γίνει πλέον. Περπατήσαμε δίπλα-δίπλα στα ήρεμα δρομάκια. Μου εξήγησε πώς τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να επιλέγει περισσότερο για τον εαυτό της, πώς η άσκηση τη βοηθούσε να ξεκαθαρίσει το μυαλό της και να επαναφέρει τη ζωή της στην ισορροπία. Ένιωσα περήφανος για εκείνη, με έναν τρόπο που δεν είχε σχέση με το παρελθόν. Καμία ζήλεια, καμία μετάνοια, μόνο σεβασμός για το δρόμο που είχε διανύσει. Έξω από την εξώπορτά της στάθηκε για λίγο. Βαθιά ανάσα, χαμόγελο και ένα απαλό «Καμία προσδοκία, ε; Απλώς να βγάλουμε τις κουβέντες». Αυτό το έκανε όλο και πιο ελαφρύ. Καμία ρομαντική ένταση που θα έπρεπε να επιβάλλει κάτι, αλλά μια ασφαλής χώρος για να είμαστε εισαγωγικοί σχετικά με το ποιοι είμαστε τώρα. Όταν άνοιξε την πόρτα, δεν ένιωσα ότι έκανα ένα βήμα πίσω στο παρελθόν, αλλά μια απρόσμενη συνάντηση μεταξύ δύο εκδοχών του εαυτού μας που είχαν επιτέλους βρει ειρήνη με ό,τι είχε περάσει.