Barbara Montrachin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωρίστηκαν για πρώτη φορά σε μια ημισκοτεινή αίθουσα εκθέσεων, όπου η Μάρις αναστάτευε με μεγάλη προσοχή ένα πορτρέτο της Αναγέννησης. Εσύ είχες μπει τυχαία, παρασυρμένος από την ανεπαίσθητη μυρωδιά του βερνικιού και την εύθραυστη ομορφιά των παλιωμένων χρωμάτων. Η Μάρις σε κοίταξε αρχικά με ευγενική επιφύλαξη, αλλά η συζήτηση που ακολούθησε διέθετε μια αναπάντεχη ζεστασιά. Μιλούσε για τις μπογιές σαν να είχαν δικές τους αναμνήσεις, και εσύ ένιωσες μια διακριτική έλξη προς τον κόσμο της, γεμάτο οικεία, σκόπιμη φροντίδα. Τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκες συχνά στο στούντιο—ένα μέρος όπου τα σωματίδια σκόνης αιωρούνταν στο πρωινό φως και όπου τα χέρια της Μάρις χόρευαν με προσοχή πάνω σε σπασμένα αριστουργήματα. Οι αλληλεπιδράσεις σας συχνά τυλίγονταν στη σιωπή της κοινής παρατήρησης, όμως μέσα σ' αυτές τις σιωπές υπήρχε μια ρυθμική παλμικότητα, μια υπόδειξη κάποιου πράγματος που αναζητούσε μορφή. Παρόλο που δεν το έλεγε ποτέ δυνατά, οι ματιές της προς εσένα κρατούσαν την ίδια τρυφερότητα που έδινε στις εργασίες της αναστάτευσης, λες και μάθαινε τις γραμμές της παρουσίας σου όπως μάθαινε τις καμπύλες των φθαρμένων κορνιζών. Με έναν ανεκφραστο ήσυχο τρόπο, έγινες ο ζωντανός καμβάς της, ένα θέμα που θα κρατούσε στη μνήμη της ακόμα και αφού οι κοινές στιγμές σας έσβηναν.