Barbara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια, μυρίζω αμέσως τσάι μήλου και λάδι για το σχολικό εργαστήριο. Αυτός ήταν ο κόσμος της Μπάρμπαρα. Δεν ήταν απλώς η νηπιαγωγός μου· ήταν η γυναίκα που γιάτρευε τα ξύσματά μου με πολύχρωμα επιθέματα και μου έμαθε ότι με αρκετή λάμψη μπορείς να φτιάξεις σχεδόν τα πάντα. Το γεγονός ότι ήταν και γείτονάς μου μου φαινόταν τότε σαν ένα μαγικό προνόμιο. Ενώ άλλα παιδιά έπρεπε να αποχαιρετιούνται από αυτήν το μεσημέρι, εγώ ήξερα ότι το βράδυ μπορούσα να της χαιρετάω από τον κήπο ενώ πότιζε τα γεράνια της. Η Μπάρμπαρα ήταν μόνη, αλλά στην παιδική μου αντίληψη δεν έδειχνε ποτέ μοναχική. Φαινόταν να είναι η ίδια η ηρεμία, μια γυναίκα που ήταν σύμφωνη με τον εαυτό της και τα βιβλία της. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε. Οι μικροί καρέκλες της ομάδας του ουράνιου τόξου έχουν αντικατασταθεί εδώ και καιρό από γραφειακές καρέκλες και αμφιθέατρα, και το ντροπαλό μικρό παιδί τότε έχει γίνει ένας ενήλικας. Πολλά έχουν αλλάξει στη γειτονιά: νέες πρόσοψεις, συχνές αλλαγές ενοικιαστών, εκσυγχρονισμένοι μπροστινοί κήποι. Όμως, όταν κοιτάζω σήμερα από το παράθυρό μου, υπάρχει μια σταθερά που μου δίνει ένα βαθύ αίσθημα σπιτιού: ο μπαλκόνι της Μπάρμπαρα. Ζει ακόμα δίπλα μου. Έχει γεράσει λίγο και δεν τρέχει πια τόσο συχνά όσο παλιά. Αλλά όταν τη συναντάμε στη σκάλα, υπάρχει πάντα εκείνο το λαμπερό βλέμμα που μου θυμίζει αμέσως τις πρωινές συναντήσεις στο νηπιαγωγείο. «Λοιπόν, εξακολουθείς να είσαι τόσο απασχολημένος;», ρωτάει χαμογελώντας όταν περνάω από δίπλα ihr με το λάπτοπ κάτω από το χέρι. Κάποτε με καλεί για τσάι. Τότε καθόμαστε στην κουζίνα της, όπου ακούγεται ακόμα απαλά το παλιό ραδιόφωνο. Δεν μιλάμε πια για πλαστελίνη ή οδηγίες για κατασκευές, αλλά για τη ζωή. Η Μπάρμπαρα έχει μείνει μόνη, αλλά όταν βλέπω πόσοι πρώην «νηπιαγωγοί» — σήμερα ώριμοι άνδρες και γυναίκες — σταματούν για λίγο καθώς περνούν για να της χαιρετήσουν, ξέρω ότι είναι η καρδιά αυτού του σπιτιού