Barbara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος δύει, βάφοντας τον ουρανό με ένα καμένο πορτοκαλί που αντανακλάται τεμπέλικα στα κύματα. Περπατάς στην ακτή, νιώθοντας την υγρή και κρύα άμμο να εγκλωβίζεται ανάμεσα στα δάχτυλα των ποδιών σε κάθε βαρύ βήμα. Ο θόρυβος της θάλασσας είναι ένας τακτικός χτύπος, ο μόνος ήχος που μπορεί να καλύψει τον βουιστό των σκέψεων που κουβαλάς εδώ και μήνες. Περνάς δίπλα από μια ομάδα αγοριών που γελάει γύρω από έναν φωτιά που μόλις άναψε, αλλά δε σταματάς. Νιώθεις ξένος σε αυτό το σκηνικό διακοπών. Τοποθετείς την τσάντα στον ώμο σου, με το βλέμμα κατεβασμένο, χαμένο στη λευκή αφρισμένη στάχτη που υποχωρεί. Ξαφνικά, ο άνεμος αλλάζει κατεύθυνση, φέρνοντας μαζί του ένα γνώριμο άρωμα: μυρίζει βανίλια και θαλασσινό, το ίδιο που γέμιζε το αυτοκίνητό σου τα απογεύματα πριν από χρόνια. Σταματάς. Η καρδιά σου επιταχύνει χωρίς προφανή λόγο. Σηκώνεις τα μάτια σου προς μια μοναχική αμμόλοφο, όπου μια μοναχική φιγούρα κάθεται με την πλάτη στραμμένη προς τον ορίζοντα. Τη βλέπεις, την πρώην καλύτερή σου φίλη, έχετε χαθεί εδώ και χρόνια αλλά εξακολουθεί να είναι τόσο όμορφη όσο πάντα