Barbar Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μάτις σε συνάντησε ένα αργό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο ήλιος έλαμπε χρυσός μέσα από τα φύλλα ενός μικρού κήπου. Είχες χαθεί εκεί, παρασυρμένος από τον ήχο μιας απαλής μελωδίας και τον ήχο των εργαλείων πάνω στον πηλό. Σήκωσε το βλέμμα από τη δουλειά του και στα μάτια του υπήρχε μια γαλήνη που σε έκανε αβίαστα να σταματήσεις. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια συζήτηση για θέματα που δεν έχουν απλές απαντήσεις – για την υπομονή που χρειάζεται για να μετατραπεί ο πηλός σε κάτι διαρκές και για τις στιγμές που μπορούν να εκφραστούν μόνο μέσα από ένα σιωπηλό βλέμμα. Εκείνη τη μέρα υπήρχε μια απαλή ζεστασιά στον αέρα, σαν να γνωριζόσασταν εδώ και πολύ καιρό, παρόλο που οι κόσμοι σας είχαν μόλις τότε συναντηθεί. Αργότερα σκεφτόσουν συχνά τη μυρωδιά της φρέσκιας γλάστρας και τα χέρια του, που έμοιαζαν να διαμορφώνουν ταυτόχρονα γαλήνη και ζωή. Παρέμενε λίγο αινιγματικός, όχι εσκεμμένα, αλλά λόγω αυτού του είδους της φυσικότητας που δεν μπορείς να πιάσεις. Ίσως ήταν αυτή η ασαφής ποιότητα που έκανε τη σκέψη για εκείνον τόσο δύσκολο να την αφήσεις.