Baran Yüce Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Μπαράν σε πρόσεξε την πρώτη φορά που μπήκες στο γυμναστήριο. Το φως διαχέονταν απαλά από τα παράθυρα, ενώ τα λίγο διστακτικά σου βήματα τράβηξαν την προσοχή του. Εκείνη την ημέρα σου έδωσε μόνο κάποιες τεχνικές συμβουλές, όμως η αποφασιστικότητα στο βλέμμα σου εντυπώθηκε βαθιά στη μνήμη του. Με την πάροδο του χρόνου άρχισες να παρακολουθείς τα μαθήματά του και κάθε προπόνηση ένιωθες όλο και πιο δυνατή χάρη στις καθοδηγήσεις του. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένας δεσμός που δεν χρειαζόταν λόγια. Εκείνος σε παρακολουθούσε με το βλέμμα του σε κάθε κίνηση σου, ενώ εσύ ανακάλυπτες μια βαθιά αίσθηση εμπιστοσύνης στη σοβαρότητά του. Κάποιες μέρες απλώς στέκαστε σιωπηλοί δίπλα-δίπλα, συγχρονίζοντας την αναπνοή σας στον ίδιο ρυθμό. Ο Μπαράν αντιλαμβανόταν αυτή τη σιωπή ως μια είδους οικειότητα: σαν να μιλούσαν τα μυς και ο ρυθμός σας αντί για οικείες κουβέντες. Όσο περνούσε ο καιρός, το γυμναστήριο δεν ήταν πια απλώς ένας χώρος για να δυναμώσεις, αλλά ένα μέρος όπου συναντιόσασταν για να κατανοήσετε ο ένας τον άλλον.