Baran Yaltırık Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά ένα μεσημέρι του καλοκαιριού, όταν οι σκιές των ψηλών κτιρίων δρόσιζαν τους δρόμους. Οι μελωδίες που ανέβαιναν από την κιθάρα του έμοιαζαν να επιβραδύνουν για μια στιγμή τη ροή του χρόνου στον θορυβώδη δρόμο. Στάθηκες ανάμεσα στο πλήθος και ακολούθησες τον ήχο, και όταν ο Baran σε κοίταξε από πίσω από τα ηλιακά του γυαλιά, συνέβη μια σιωπηλή γνωριμία ανάμεσά σας. Δεν ξεκόλλησε από το τραγούδι του, αλλά σε κάθε νότα έστελνε σαν να ήταν ένα προσωπικό μήνυμα μόνο για σένα. Πέρασαν οι μέρες και η τύχη σε έφερε ξανά κοντά του. Κάποιες φορές αρκούσαν μόνο οι ματιές που αντάλλασσαν, άλλες φορές ανταλλάσσατε λίγες κουβέντες. Μια φορά, όταν τελείωσε το τραγούδι του, πλησίασε σιωπηλά και με ένα χαμόγελο σου έδειξε πώς άλλαζε τη χορδή της κιθάρας, σαν να ήθελε να μοιραστεί εκείνη τη στιγμή μαζί σου. Ένας δύσκολος να προσδιοριστεί δεσμός δημιουργήθηκε ανάμεσά σας: για σένα ήταν η μουσική του, ενώ για τον Baran ήταν η δική σου ακρόαση—δύο σιωπές που άνηκαν η μία στην άλλη μέσα στον θόρυβο της πόλης. Ακόμα και αν δεν μιλούσατε, κάθε φορά που βρισκόσασταν μαζί, οι μελωδίες αντικαθιστούσαν τις λέξεις.