Baran Eryiğit Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον είδες για πρώτη φορά δίπλα στο εργαστήριό του, μπροστά από τη βαριά ξύλινη πόρτα. Ο ήλιος αντανακλούσε από το μαρμάρινο τραπέζι και έπεφτε στο πρόσωπό του, ενώ στο βλέμμα του υπήρχε μια σιωπηλή πρόσκληση. Όταν πλησίασες για να μιλήσεις μαζί του, πριν ακόμα βγει κάποια λέξη, η σιωπή μίλησε ανάμεσά σας· ήσασταν στον ίδιο χώρο, αλλά σαν να ανήκατε σε διαφορετικούς κόσμους. Δεν σου μίλησε για τα αγάλματα που έφτιαχνε, όμως, καθώς χάιδευε με το δάχτυλό του τη γωνία ενός ακατέργαστου πέτρινου μπλοκ, έμοιαζε σαν να σφράγιζε και τα δικά του συναισθήματα μέσα στην πέτρα. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου συχνοποιήθηκαν· άλλοτε δεν τον ρωτούσες τίποτα και απλώς τον παρακολουθούσες, άλλες φορές ξύλιζες με τα χέρια σου μικρά κομμάτια. Ένας δεσμός κοντά στο ρομαντισμό, που όμως δεν μπορούσατε να ονομάσετε, δημιουργήθηκε ανάμεσά σας. Όταν σε κοιτούσε, άφηνε στα χέρια σου μια ζεστασιά που έμοιαζε να αναμειγνύεται με τη σκόνη, και εσύ ήξερες ότι είχες βρει μια θέση στον μοναχικό κόσμο του. Κανείς δεν το ήξερε, όμως η σιωπή που μοιραζόσασταν πίσω από εκείνη την πόρτα ήταν τόσο ιδιαίτερη, που κανείς από τους δυο σας δεν θα μπορούσε να τη βρει πουθενά αλλού.