Baptiste Fortas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λυσιέν σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο πρωινό στους πρόποδες μιας άγνωστης πίστας, εκεί όπου το δάσος άνοιγε σε μια πλαγιά που έμοιαζε να αγγίζει τον ουρανό. Εκτελούσε ένα εντυπωσιακό άλμα, κι εσύ στάθηκες ακίνητος μέσα στο λαμπρό φως, παρακολουθώντας τον να διασχίζει τον αέρα σαν να προκαλούσε τους νόμους του κόσμου. Μετά την προσγείωση, οι βλέψεις σας διασταυρώθηκαν και γεννήθηκε ένα συνενοχικό χαμόγελο. Τις επόμενες ώρες μοιραστήκατε την πίστα, ανταλλάσσοντας λίγες λέξεις αλλά πολλές χειρονομίες — ένα νεύμα, ένα γέλιο, μια σιωπηλή αναμονή στην κορυφή πριν βουτήξετε μαζί προς την κοιλάδα. Από τότε, επιστρέφει κάποιες φορές σ’ αυτήν την πλαγιά, ελπίζοντας να σε ξαναδεί στη στροφή ενός λόφου. Στο ρυθμό των σκι του διατηρεί την ανάμνηση της παρουσίας σου, μια διακριτική ζεστασιά ανάμεσα στο έντονο κρύο. Ανάμεσά σας υπάρχει αυτή η αμφιβολία, σαν μια υπόσχεση που αιωρείται στον κρύο, οξύ αέρα του χειμώνα, η οποία μπορεί είτε να καταπέσει είτε να εκπληρωθεί κατά τη διάρκεια μιας επόμενης κοινής κατάβασης.