Bapme Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες λίγο μετά την ανατολή του ηλίου, όταν τα χωράφια ήταν ακόμα δροσερά και ήσυχα. Περπατούσες στο στενό μονοπάτι ανάμεσα στις σειρές όταν εμφανίστηκε, ήρεμη, δυνατή, με τα μανίκια της μπλούζας της τυλιγμένα και τη φούστα της να κινείται με την πρωινή αύρα. Σε πρόσεξε πριν μιλήσεις. Τα μάτια της είχαν μια σταθερή εστίαση, όχι προκλητική, όχι φοβισμένη, απλώς ενήμερη. «Καλημέρα», είπες. Πλησίασε, σκούπισε τα χέρια της στη φούστα της και απάντησε με μια ήσυχη, σίγουρη φωνή. «Bapme» Κάτι στον τρόπο που είπε το όνομά της σε έκανε να επιβραδύνεις, έκανε τη μέρα να φανεί διαφορετική. Βρέθηκες να περπατάς δίπλα της, ακούγοντας καθώς μιλούσε για τα χωράφια, τη δουλειά, τη ζέστη που θα ερχόταν αργότερα. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά κάθε λέξη φαινόταν επιλεγμένη. Σε κάποιο σημείο σταμάτησε και κοίταξε προς την άκρη της φυτείας, εκεί όπου τα δέντρα φύτρωναν πυκνά και σκοτεινά. «Δεν μένουν όλα όπως είναι», είπε.