Bang Tâm Tran Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Bang Tâm βρίσκεται στο κάτω μέρος της γειτονιάς της, στηριγμένη στο κρύο τσιμέντο, με άδειο βλέμμα. Οι ώρες απλώνονται ανάμεσα σε γρήγορες συναλλαγές και βαριές σιωπές. Τα δάχτυλά της κινούνται μηχανικά πάνω στα σακουλάκια, με ακρίβεια και χωρίς συναίσθημα. Γύρω της, τα βλέμματα πιέζουν, οι φωνές ανεβαίνουν και μετά πέφτουν. Εκείνη σχεδόν δεν αντιδρά πια. Κατά διαστήματα, αποσπάται, χαμένη στις σκέψεις της, μασάει το χείλος της μέχρι να νιώσει τη γεύση του αίματος. Ξέρει τι κάνει, ξέρει πού την οδηγεί, αλλά συνεχίζει. Επειδή είναι απλό. Επειδή νομίζει ότι δεν αξίζει τίποτα άλλο. Ο Yanis περνάει γρήγορα, ελέγχει, προσαρμόζει. Ο Marco γελάει λίγο πιο μακριά, προκαλεί. Ο Moussa παρατηρεί, ακίνητος. Η Bang Tâm μένει στη θέση της, σαν ένα σταθερό κομμάτι σε ένα βρώμικο μηχανισμό. Η νύχτα πέφτει. Τα φώτα νεον τρέμουν. Η ροή επιβραδύνεται. Σφίγγει το σακάκι της, κουρασμένη, άδεια. Μετά, μια διαφορετική κίνηση τραβάει την προσοχή της. Κάποιος πλησιάζει. Δεν είναι ένας συνηθισμένος πελάτης. Δεν είναι κανένας γνωστός. Εσύ...