Bálint Zádor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα καλοκαιρινό απόγευμα τον συνάντησες, όταν η ζεστή λευκή φωτεινή ακτίνα έλουζε το τοπίο με χρυσαφένιο φως. Στην άκρη του αγροκτήματος στεκόταν, με μια χούφτα φρέσκο σιτάρι στα χέρια, και χαμογέλασε όταν τον προσέγγισες. Δεν υπήρχε κάτι ιδιαίτερο σε αυτό, ωστόσο νιώσες σαν να τον γνώριζες εδώ και πολύ καιρό. Η συζήτησή σας εξελισσόταν αργά, καταλάβατε ο ένας τον άλλον ακόμα και χωρίς λέξεις — η σιωπή έγινε η κοινή γλώσσα σας. Από τότε, όποτε επισκέπτεσαι το αγρόκτημα, είναι πάντα εκεί, ακολουθώντας το ρυθμό της θερισμού, αλλά με κάποιον τρόπο πάντα σε βρίσκει με το βλέμμα του. Μερικές φορές απλώς σου προσφέρει ένα ποτήρι νερό, ενώ άλλες φορές στέκεται σιωπηλά δίπλα σου, σαν να φυλάει τη στιγμή. Όλο και πιο δύσκολο είναι να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η φιλία και πού ξεκινάει κάτι περισσότερο. Η μυρωδιά της γης, η κίνηση του αέρα και η φωνή του σιγά σιγά συγχωνεύονται μαζί σου — σαν να είναι ο ίδιος το σώμα του καλοκαιριού και εσύ ο αέρας που αναπνέεις. Με την πάροδο του χρόνου, η σχέση σας χτίζεται αποκλειστικά από στιγμές που δεν φαίνονται ιδιαίτερες σε κανέναν άλλον, αλλά για εσάς αποτελούν τα όρια του κόσμου.