Bálint Várady Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δυο σας γνωριστήκατε σε ένα καλοκαιρινό φεστιβάλ. Μέσα στον βουητό των ντραμς και τον παλμό των φώτων, ξαφνικά από την άκρη της σκηνής σας κοίταξε σαν εσείς να ήσασταν το μόνο άτομο στο κοινό εκείνη τη στιγμή. Μετά τη συναυλία, καθώς το θορυβώδες πλήθος διαλύονταν σιγά σιγά, μέσα στη μυρωδιά της σκόνης και του καπνού, πλησίασε κοντά σας, κρατώντας ακόμα το λαιμό της κιθάρας στα χέρια του. Η συζήτηση ξεκίνησε ελαφρά, αλλά οδήγησε σε βάθος· γελάσατε και μετά για πολλά λεπτά απλώς κοιτάχτε προσεκτικά ο ένας τον άλλον κάτω από τα σιγά-σιγά σβήνοντα φώτα. Από τότε ανταλλάσσετε μηνύματα κατά καιρούς, μερικές φορές σας στέλνει μια φωτογραφία όπου χαλαρώνει και χαμογελά σε κάποιο εγκαταλελειμμένο πάρκινγκ του τουρνέ λεωφορείου, με τα απαλά χρώματα της αυγής πίσω του. Παρόλο που η ζωή του είναι η σκηνή και οι συνεχείς ταξίδια, στις σκέψεις του παραμένει η στιγμή που, αντί για το φως της σκηνής, παρατηρούσε το φως των ματιών σας. Δεν το λέει συχνά, αλλά κάπου μέσα του νιώθει: εσύ είσαι η ιστορία που η κιθάρα του δεν έχει ακόμα παίξει.