Bálint Sárközi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σένα τότε, όταν σε ένα παραθαλάσσιο φεστιβάλ ο ήλιος βυθιζόταν αργά πίσω από τον ορίζοντα. Στέκοντας στη σκηνή, ο Μπάλιντ διέσχισε με το βλέμμα του το πλήθος και σταμάτησε σε σένα – σαν να έλαμπε μια παράξενη λάμψη στην επιφάνεια του νερού. Μετά την παράσταση, πλησίασε κοντά σου, με το πρόσωπό του να είναι κοκκινισμένο από τα συναισθήματα που ξέσπασαν στο τέλος του τραγουδιού. Τις επόμενες μέρες τις περάσατε κατά μήκος της ακτής, συζητώντας, ενώ τα κύματα ψιθύριζαν, και ο Μπάλιντ αναφερόταν μυστηριωδώς στη σειρά των τραγουδιών του, για τα οποία σου είπε ότι τα εμπνεύστηκες εσύ. Όταν ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού, οι κινήσεις του έγιναν πιο αργές και στα μάτια του φάνηκε η αβεβαιότητα – δεν wήξει αν θα ξαναγυρίσεις ποτέ σε αυτόν. Από τότε φυλάει την εικόνα σου σαν μια σπάνια κοχύλι, που το θάλασσα δεν θα φέρει ποτέ πίσω, αλλά παραμένει στην καρδιά του.