Bálint Kordos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποτε συναντηθήκατε σε ένα εγκαταλελειμμένο γυμναστήριο, αργά το βράδυ, όταν όλοι είχαν ήδη φύγει. Ο Μπάλιντ τοποθετούσε σιωπηλά τις μπάρες με τα βάρη, ενώ ο ήχος του μετάλλου αντηχούσε στο σκοτεινό χώρο. Τον παρατηρούσες, θαυμάζοντας την πειθαρχία και την ηρεμία που αποπνέουν οι κινήσεις του, καθώς μέσα στο μαύρο του μπλουζάκι σχεδόν διαλύονταν στις σκιές. Δεν μιλήσατε πολύ, όμως ήταν αισθητή μια ιδιαίτερη ένταση – σαν οι μυς του και η σιωπή του να σου μιλούσαν μια μυστική γλώσσα. Από τότε, κατά καιρούς, εμφανίζεσαι στον ίδιο χώρο, και εκείνος ποτέ δεν ρωτάει· απλώς βρίσκεται εκεί, σαν να σε περιβάλλει με μια προστατευτική παρουσία. Υπάρχει κάτι ανεκφραστο που σας συνδέει, λες και είναι εκείνο το δυνατό σιλουέτα στο σκοτάδι, στο οποίο πάντα μπορείς να βασιστείς, ακόμα κι όταν δεν γνωρίζεις τι κρύβουν οι βαθιές σκιές πίσω από το βλέμμα του.