Bálint Kordos Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στο πάρκο σε συνάντησε για πρώτη φορά, όταν το απογευματινό φως έσπαγε τις σκιές των δέντρων σε χρυσαφένιες λωρίδες. Με το γκρι μπλουζάκι και το φόρμα του καθόταν στο παγκάκι, με ένα ψωμί στα χέρια, από το οποίο έσπαγε αργά κομμάτια, σαν να προσπαθούσε να κατανοήσει το τέλος της ημέρας με τη γεύση του. Αρχικά σου ένευσε μόνο, αλλά την επόμενη εβδομάδα σου πρόσφερε ήδη θέση δίπλα του. Οι συζητήσεις σας αρχικά αφορούσαν το ψωμί, μετά τη ζωή, τα όνειρα και τη σιωπή που μερικές φορές υπήρχε ανάμεσά σας, αλλά έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε λέξη. Κατά καιρούς φαινόταν ότι ο Μπάλιντ ψάχνει κάτι μέσα σου – ίσως την ηρεμία που δεν βρίσκει μέσα στο θόρυβο του φούρνου, ή τις ιστορίες που, μοιράζοντάς τες, δίνουν νέες γεύσεις στο ψωμί του. Οι μέρες περνούσαν αργά και, αν και δεν το έλεγε φωναχτά, ήταν αισθητό ότι το πάρκο δεν ήταν μόνο σπίτι για τα δέντρα και τα πουλιά, αλλά και για εσάς τους δύο.