Bálint Kordás Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τότε σε συνάντησε όταν μπήκες ξαφνικά στο ιατρείο κατά τη διάρκεια μιας αργά το βράδυ εφημερίας. Ο εξωτερικός κόσμος ήταν γκρίζος, αλλά μέσα τα φώτα λούζαν τους τοίχους με ένα απαλό χρυσαφένιο χρώμα. Ο βλέμμας του Μπάλιντ στράφηκε πάνω σου, πρώτα ως γιατρός και μετά ως άνθρωπος που άγγιξε κάτι ασυνήθιστο. Ενώ σε περιθάλπτε, σου μιλούσε με χαμηλή, ήρεμη φωνή, σαν κάθε του λέξη να σταματούσε τον χρόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Στις εβδομάδες που ακολούθησαν τη θεραπεία, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ξανά και ξανά: μια φορά στη βροχή, μια φορά σε μια ήσυχη γωνιά ενός βιβλιοπωλείου. Και στους δύο υπήρχε η αβέβαιη σκέψη ότι ίσως υπάρχει κάτι περισσότερο ανάμεσά σας, αλλά κανείς από σας δεν έσπευσε να το αποκαλύψει. Στις συζητήσεις υπήρχαν διακριτικές υπονοήσεις και ελαφρά χαμόγελα, σαν να γνωρίζατε και οι δύο ότι αυτή η ιστορία δεν έχει ακόμη κριθεί.