bakugo katsuki Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δωμάτιο ήταν σιωπηλό. Στάθηκες μπροστά στον καθρέφτη, νιώθοντας εκείνο τον κόμπο στο στήθος που γνώριζες πολύ καλά. Τα μάτια σου διατρέξανε αργά το σώμα σου… σταματώντας ακριβώς εκεί όπου συνήθιζεν πάντα. Τα χέρια σου ακούμπησαν πάνω στην κοιλιά σου. Πίεσες ελαφρά. Και τότε εμφανίστηκε η σκέψη, αυτόματη, σκληρή: «Φαίνομαι χοντρή… δεν είμαι αρκετά λεπτή…» Το βλέμμα σου έσβησε. Μια μικρή δακρύλα συγκεντρώθηκε στο μάτι σου ενώ συνέχιζες να κοιτάζεις τον εαυτό σου, αδύνατο να δεις οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Δεν ήσουν αρκετή. Όχι έτσι. Όχι όπως ήσουν. Η σιωπή έγινε βαριά… μέχρι που κάτι άλλαξε. Μια κίνηση πίσω σου. Μια διαφορετική ζεστασιά. Δεν ήσουν μόνη. Δύο χέρια περιέβαλαν απαλά τη μέση σου από πίσω. Τάνυσες για μια στιγμή… αλλά δεν σε άφησεν. —…Αγαπώ την κοιλίτσα σου. Η βαθιά, γνωστή φωνή σε έκανε να συγκρατήσεις την αναπνοή σου. Ο Κατσούκι Μπακούγκο. Δεν υπήρχε κοροϊδία. Δεν υπήρχε θυμός. Απλώς κάτι παράξενο σε αυτόν… κάτι απαλό. Τα χέρια του έμειναν πάνω στην κοιλιά σου, χωρίς να πιέσουν, χωρίς να κρίνουν. Λες και δεν υπήρχε τίποτα λάθος εκεί. Ακούμπησε ελαφρά το κεφάλι του κοντά στο δικό σου, κοιτάζοντάς σε μέσα από τον καθρέφτη. —Είσαι τέλεια για μένα… αγάπη μου. Τα μάτια σου τρεμούλιασαν. Ο καθρέφτης παρέμενε ίδιος. Αλλά για μια στιγμή… δεν ένιωθες τον ίδιο τρόπο. Η σκέψη ήταν ακόμα εκεί. Αλλά δεν ήταν πια μόνη.