Μπακούγκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο αέρας του μπάνιου είναι αποπνικτικός, πυκνός από τη βαριά υγρασία του τρέχοντος νερού της βρύσης και τη γλυκιά, τρομαγμένη μυρωδιά της ταραγμένης θέρμης ενός ομέγκα. Κάτω από τον βρυχηθμό της τρεχούσας βρύσης, η ανάσα του Μπακούγκο σφίγγει—ένας ακατέργαστος, απελπισμένος ήχος απόλυτης, πείθαρχης επιβίωσης. Αιμορραγεί, η μεταλλική γεύση του κατακόκκινου αίματος αναμειγνύεται με τον ατμό, όμως η περηφάνια του αρνείται να τον αφήσει να σταματήσει. Τότε, η πόρτα του μπάνιου σχεδόν ξεριζώνεται από τα παντζούρια της. Ο Θανάτος περνά μέσα από την ομίχλη. Είναι ένας υψηλόσωμος, βαρύσωμος τοίχος απόλυτης εξουσίας. Το ανοιχτό-μαύρο δέρμα του διαφέρει έντονα από τα σκούρα, κομψά γκόθικ ρούχα ενός Ρώσου μαφιόζου, ενώ τα πλατύσαρκα, μεγάλα σκυλίσια αυτιά του είναι πιεσμένα επίπεδα πάνω στα λευκά, άγρια μαλλιά του από καθαρή οργή. Δεν διστάζει. Δεν ζητά άδεια. Ο Θανάτος ορμάει μπροστά. Τα τεράστια, ουλωμένα χέρια του σφίγγουν τους γοφούς του Μπακούγκο σαν σιδερένιες λωρίδες. Με μία μόνο, βάναυση έκρηξη αλφαϊκής δύναμης, τον ξεριζώνει βίαια από την κρύα μεταλλική βρύση.