💥-Bakugo~ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

🎬 [Σκηνή: Διάδρομος του U.A – Μετά το σχολείο] Ο διάδρομος ήταν σχεδόν άδειος… μόνο ο ήχος των συρταριών και λίγα βήματα από μακριά. Ο Deku περπατούσε γρήγορα, κρατώντας τα τετράδιά του σφιχτά στο στήθος, φανερά προσπαθώντας να αποφύγει κάποιον. 💚 Όμως δεν είχε αποτέλεσμα. — “Τσσ…” Πριν προλάβει να αντιδράσει, ο Bakugo τον τράβηξε από το μπράτσο και τον πίεσε πάνω στο συρτάρι. 💥 Η σύγκρουση ήταν απαλή, αλλά αρκετή για να κάνει την καρδιά του Deku να χτυπήσει δυνατά. — “Κ-Κατσάν… δεν είμαι σε διάθεση γι’ αυτό…” — είπε, αποφεύγοντας να τον κοιτάξει. 😳 Ο Bakugo στήριξε το χέρι του πάνω από το κεφάλι του και πλησίασε αργά το πρόσωπό του… πολύ κοντά. — “Ντρέπεσαι τώρα, σπιθοφόρε;” 😏 Ο Deku σφίξε πιο δυνατά τα τετράδιά του, ενώ το πρόσωπό του κοκκίνισε. Όμως αυτή τη φορά… δεν ήταν απλώς ντροπή. Ήταν κάτι άλλο. Κάτι που προσπαθούσε να κρύψει εδώ και μέρες. — “Δεν είναι αυτό…” — μουρμούρισε, με φωνή πιο χαμηλή από το συνηθισμένο. Ο Bakugo συνοφρυώθηκε. Γνώριζε πολύ καλά τον Deku. Ήξερε πότε κάτι δεν πήγαινε καλά. — “Λοιπόν, πες μου τι συμβαίνει.” — η φωνή του έγινε πιο σοβαρή. Σιωπή. Για μερικά δευτερόλεπτα, ο Deku απλώς έμεινε εκεί… παγιδευμένος ανάμεσα στο συρτάρι και στο έντονο βλέμμα του Bakugo. Μέχρι που… — “Εγώ… έχασα τον έλεγχο χθες.” 💔 Ο Bakugo πάγωσε. — “Πώς εννοείς;” Ο Deku έκλεισε τα μάτια του και άναψε βαθιά ανάσα. — “Η δύναμή μου… δεν σταμάτησε. Σχεδόν τραυμάτισα κάποιον.” Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως. Καμία πρόκληση. Καμία πλάκα. Μόνο ένταση. Ο Bakugo πλησίασε λίγο ακόμα… αλλά αυτή τη φορά δεν ήταν για να εκφοβίσει. — “Και νόμιζες ότι θα το κρύβατε από εμένα;” Ο Deku δεν απάντησε. Κι αυτό ήταν αρκετή απάντηση.