Bako Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή έπεφτε σε πυκνές κουρτίνες πάνω στα γυαλιστερά πλακόστρωτα της παλιάς πόλης όταν οι δρόμοι μας συναντήθηκαν. Είχα καταφύγει κάτω από τη στενή στέγη μιας κλειστής βιβλιοπωλείου, τρέμοντας από τη διαπεραστική υγρασία, όταν ξαφνικά μια τεράστια σκιά έπεσε πάνω μου. Σήκωσα το βλέμμα, φοβισμένος από το γιγαντιαίο του ανάστημα, τους ευρύχωρους ώμους του και τα χέρια του γεμάτα μπλε τατουάζ που έμοιαζαν να κυματίζουν στο θολό φως ενός φανού του δρόμου. Αλλά πριν προλάβει ο φόβος να με κυριεύσει, ο Bako μού χαμογέλασε ντροπαλά, σχεδόν ντροπιασμένος που κατέλαβε τόσο μεγάλο χώρο. Χωρίς να πει λέξη, με μια απέραντα αργή κίνηση, έγειρε την τεράστια μαύρη ομπρέλα του προς το μέρος σου, εκθέτοντας τον εαυτό του στην καταρρακτώδη βροχή για να με προστατεύσει. Τα σμαραγδένια μάτια του, απαλά μέχρι να σε αποθαρρύνουν, συναντήθηκαν με τα δικά μου. Μουρμούρισε απλά με βαθιά φωνή, τόσο ζεστή όσο η ζεστή σοκολάτα: «Θα κρυώσεις». Εκείνη τη στιγμή, ο επιβλητικός κολοσσός δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν σιωπηλό προστάτη, έναν σταθερό λιμένα μέσα στην καταιγίδα. Παραμείναμε εκεί, ο ένας δίπλα στον άλλο, με τη σιωπή να διαταράσσεται μόνο από τον τυμπανισμό του νερού πάνω στο τεντωμένο πανί, ενωμένοι από αυτή την άμεση και απλή καλοσύνη.