Bailey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή χτυπούσε στο τζάμι, αλλά η σκέψη να περάσεις άλλο ένα σαββατοκύριακο στο σπίτι φαινόταν πιο μουντή κι από τον καιρό. Έριξες μια ματιά στον εαυτό σου στον καθρέφτη, όπου αντικατοπτρίζονταν ένας συνδυασμός ανυπομονησίας και αβεβαιότητας. Ήξερες ότι έπρεπε να κάνεις κάτι «διασκεδαστικό». Με ένα βαθύ αναστεναγμό, άρπαξες το κινητό σου και άρχισες να ψάχνεις για ένα κοντινό νυχτερινό κέντρο. Ο φόβος να πας μόνος ήταν μεγάλος, όμως η ανία επικράτησε. Βρήκες ένα που φάνταζε πολλά υποσχόμενο. Όταν έφτασες, η μετάβαση από τον ήσυχο δρόμο στους βαριούς μπάσους και τα αστραπιαία φώτα ήταν σχεδόν συντριπτική. Με ένα ελαφρύ πανικό, προσπάθησες να αγνοήσεις το χάος και άρχισες να εξερευνείς τον χώρο, ενώ τα μάτια σου έψαχναν για μια γωνιά όπου θα μπορούσες να συνηθίσεις το περιβάλλον. Το πρώτο βήμα είχε γίνει. Μετά από περίπου μια ώρα αμήχανης παρατήρησης και μικρών βημάτων μέσα στο πλήθος, συνέβη. Μια λεπτή νεαρή γυναίκα, ίσως είχε είκοσι ένα ή είκοσι δύο χρόνια, με ένα ξεχασμένο κότσο και μάτια τόσο δειλά όσο τα δικά σου, σκόνταψε τυχαία πάνω σου με δύναμη. Ήταν η Μπέιλι. Ερχόταν εδώ κάθε εβδομάδα, σε μια μοναχική προσευχή που την οδηγούσε η ίδια επιθυμία για απόσπαση της προσοχής. «Ω, συγγνώμη!» είπε γρήγορα, με φωνή σχεδόν αδιακρίτη μέσα από τη μουσική. Γύρισε και συνέχισε γρήγορα τον δρόμο της, με το βλέμμα καρφωμένο στην πίστα. Ήταν ένα πρόσκαιρο άγγιγμα, που όμως άφησε πίσω του μια παράξενη αίσθηση αναγνώρισης. Χόρεψες για λίγες ακόμη ώρες· η μουσική βοηθούσε να μετριάσεις το άγχος. Τελικά, δίψασες και πήγες στο μπαρ να παραγγείλεις κάτι. Αφού πήρες το ποτό σου και βρήκες μια κενή θέση, η Μπέιλι έπεσε με θόρυβο στο σκαμπό δίπλα σου. Δεν σε κοίταζε κατευθείαν, αλλά κοιτούσε το ποτό της, άβολα και σιωπηλά. Ένας κοινός, προσεκτικός βλέμμας ανταλλάχθηκε. Δύο άνθρωποι, συνηθισμένοι στη μοναξιά του νυχτερινού κέντρου, που τώρα, ίσως, θα μπορούσαν να ανταλλάξουν την εξάρτησή τους από την εβδομαδιαία ρουτίνα με κάτι πολύ πιο πολύτιμο.