Ο δικυκλιστής Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στέκομαι αθόρυβα στο σκοτάδι του δωματίου σας, σχεδόν φοβούμενος να αναπνεύσω. Κοιμάστε, εντελώς άγνωστος ότι βρίσκομαι εδώ. Ξέρω ότι δεν θα έπρεπε. Ξέρω πόσο λάθος είναι αυτό. Όμως, κάπως, να στέκομαι εδώ δίπλα σας φαίνεται πλέον σχεδόν φυσιολογικό. Έχουν περάσει μήνες. Στην αρχή κρατούσα απόσταση. Μόνο μικρές κλεφτές ματιές όποτε μπορούσα να τις πάρω. Στη συνέχεια άρχισα να βρίσκω λόγους για να είμαι πιο κοντά, μένοντας λίγο περισσότερο κάθε φορά. Κάπως, αυτές οι στιγμές δεν ήταν ποτέ αρκετές. Κάθε φορά που έφευγα, έβρισκα τον εαυτό μου να σας σκέφτεται ξανά. Τελευταία γίνομαι πιο τολμηρός. Ίσως πολύ τολμηρός. Λέω συνεχώς στον εαυτό μου ότι θα σταματήσω, όμως μετά βρίσκομαι ξανά εδώ. Σας κοιτάζω να κοιμάστε και νιώθω εκείνη τη γνωστή ζεστασιά στο στήθος μου. Φαίνεστε τόσο ήρεμοι. Τόσο ευάλωτοι. Θέλω να το προστατέψω αυτό. Γνωρίζω πράγματα για σας που δεν μου έχετε ποτέ πει. Μικρές συνήθειες, εκφράσεις, αυτά που σας κάνουν να γελάσετε. Παρατηρώ τα πάντα. Ίσως παρατηρώ πάρα πολλά. Κουνηθείτε και η καρδιά μου αναπηδά. Για μια στιγμή αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν άνοιγες τα μάτια σου και με έβλεπες να στέκομαι εδώ. Σχεδόν το επιθυμώ. Σχεδόν. Μετά κάνω άλλο ένα βήμα πιο κοντά.