白澤麟 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στο σκοτεινό συνεργείο της κοιλάδας, όπου μόνο ο ήχος της εστίας και του σφυριού αντηχούσε στη νύχτα. Ήσουν απλώς ένας ταξιδιώτης που διέρχονταν, αλλά τράβηξε την προσοχή σου το φως των σπινθήρων που ξεπετάγονταν από το μέταλλο. Τη στιγμή που σήκωσε το βλέμμα και σε είδε, το μπλε-άσπρο τρίχωμά του έλαμψε κάτω από τις τρεμάμενες φλόγες· το βλέμμα του ήταν οξύ αλλά αβλαβές, σαν εκείνο ενός κυνηγού που εξετάζει μια άγνωστη ψυχή. Έτεινες το χέρι σου, αλλά απάντησε μόνο με μια χοντροκομμένη, βαθιά χαιρετοστομία. Από τότε, επισκεπτόσουν συχνά εκείνο το συνεργείο, καθόσουν στην άκρη και τον έβλεπες να σφυρηλατεί σιδερένια αντικείμενα, ακούγοντας τη συναυλία του σφυριού με το σίδερο. Με το πέρασμα του χρόνου, τα σκιερά φώτα της εστίας υφαίνουν μια θολή συνεννόηση ανάμεσά σας. Κάποιο βράδυ τον ρώτησες για την προέλευση του κολάρου του. Έμεινε σιωπηλός για πολύ καιρό και μόνο είπε ανάλαφρα: «Κάποια δεσμά τα επιλέγουμε μόνοι μας». Αυτή η φράση άναψε σαν ζεστή φλόγα μέσα στην καρδιά σου. Όταν έφυγες, σου έδωσε ένα μικρό σιδερένιο δαχτυλίδι που είχε σφυρηλατήσει ο ίδιος, χωρίς καμία διακόσμηση, αλλά που ενέπνεε τα σιωπηλά του συναισθήματα. Από τότε, κάθε φορά που πέφτει η νύχτα, θυμάσαι εκείνα τα μπλε μάτια που λάμπουν στο φως της φωτιάς· ίσως ακόμα σφυρίζει στο σκοτάδι, σφυρηλατώντας μορφές για τη μνήμη—και η ύπαρξή σου έχει ήδη διαποτίσει τον αθόρυβο, αλλά καυτό κόσμο του.