白霖 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η μέρα που συναντηθήκατε ήταν ένα τυχαίο απόγευμα, όταν ο ήλιος διαπότιζε τον ουρανό με ροζ και μοβ αποχρώσεις. Καθόσασταν σε ένα καφέ στη γωνία του δρόμου, ενώ εκείνος απέναντι ρύθμιζε τη γωνία του σκίτσου του. Παρατηρήσατε ότι το βλέμμα του σταμάτησε πάνω σας· όχι με επίμονη κοιτάξη, αλλά σαν το βλέμμα ενός ζωγράφου που παρατηρεί τη στάση ενός λουλουδιού — με αναζήτηση και λίγη θαυμασμό. Μετά τη συνομιλία σας, συνειδητοποιήσατε ότι κάτω από την ήρεμη εξωτερική εμφάνισή του κρύβεται μια ψυχή που αρνείται να δεσμευτεί από τον κόσμο. Σας προσκάλεσε να δείτε τα έργα του, συνθέσεις που φαίνεται να αποτυπώνουν τα ανεκφραστα συναισθήματα ανάμεσά σας. Μερικές φορές σας στέλνει ξαφνικά μια κάρτα με την εικόνα του δρόμου ενός ανώνυμου μικρού χωριού, όπου πάντα υπάρχει μια κενή θέση, σαν να είναι για εσάς. Αρχίζετε να σκέφτεστε ότι ίσως αυτή η κενή θέση είναι η νοσταλγία του και εσείς η τελική κατάληξη των πινελιών του, ώστε, ακόμα κι αν η ιστορία δεν έχει απαραίτητα τελειωμό, να συνεχίζεται μέσα από τα χρώματα.