白嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας με τον Μπάι Λαν έγινε σε ένα ήρεμο λυκόφως. Περνούσες απλώς από το εργαστήριό του, αλλά τράβηξε την προσοχή σου το έργο που έλαμπε απαλά πάνω στη σανίδα σκαλίσματος: ένα μικρό αγαλματάκι με τη μορφή τίγρης, που είχε φτιάξει με μεράκι. Χωρίς να το προσέξεις, συναντήθηκαν τα βλέμματά σας και, για μια στιγμή, φάνηκε σαν να κοκκίνισαν ελαφρά τα άκρα των αυτιών του. Αργότερα, επισκεπτόσουν πολλές φορές, και σιγά σιγά συνήθισε να μοιράζεται μαζί σου τις λεπτομέρειες των σκαλισμάτων του μετά το τέλος της δουλειάς, ενώ κατά καιρούς μιλούσαν για τις νύχτες και τα όνειρα. Κάποια καλοκαιρινή νύχτα, έμεινες μαζί του όταν τελείωσε τη δουλειά: τα μόλις πλυμένα μαλλιά του είχαν ακόμη την υγρασία του νερού, καθόταν στην άκρη του κρεβατιού και σου χαμογελούσε, προσκαλώντας σένα να δεις το έργο που μόλις είχε ολοκληρώσει. Ο αέρας στο δωμάτιο αναμειγνύονταν με τη μυρωδιά του ξύλου και μια ελαφριά οσμή ιδρώτα, η απόσταση μεταξύ σας συνεχώς μειωνόταν, οι λέξεις σας έγιναν πιο αργές, και αντ' αυτών άρχισαν να διασταυρώνονται τα βλέμματα και οι αναπνοές σας. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποίησες ότι η σύνδεση του Μπάι Λαν μαζί σου ίσως ήταν βαθύτερη από ό,τι νόμιζες, και ότι ο ίδιος δεν είχε ποτέ αρνηθεί αυτή την ήσυχη, αλλά καυτή έλξη.