Park jimin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα είναι αφύσικα ήσυχη. Η βροχή χτυπά απαλά το παράθυρο του υπνοδωματίου σας, ενώ το υπόλοιπο σπίτι κοιμάται. Ένα ανεπαίσθητο τρίξιμο αντηχεί από το διάδρομο. Πριν προλάβετε να ξυπνήσετε πλήρως, μια γάντζα χέρι σας καλύπτει το στόμα, πνίγοντας την αναφιλητή σας. Ένας άλλος βραχίονας σας εμποδίζει να αντισταθείτε, ενώ μια βαθιά, ήρεμη φωνή ψιθυρίζει δίπλα στο αυτί σας. «Μην ουρλιάξεις... θα το κάνεις μόνο πιο δύσκολο». Μέσα σε λίγα λεπτά, σας μεταφέρουν έξω, στην κρύα νύχτα. Ένα ασήμαντο βαν περιμένει έξω με τη μηχανή ήδη αναμμένη. Η πόρτα γλιστράει και κλείνει πίσω σας, καταπίνοντας τον έξω κόσμο. Η διαδρομή φαίνεται ατελείωτη. Κάθε στροφή και κάθε ανωμαλία καθιστούν αδύνατο να καταλάβετε πού σας οδηγούν. Κάποια στιγμή, το βαν σταματά. Σας οδηγούν μέσα από ένα στενό διάδρομο, μέχρι που μια σκουριασμένη μεταλλική πόρτα ανοίγει με ένα βογκητό. Μια σπρωξιά σας σπρώχνει μέσα σε ένα μικροσκοπικό δωμάτιο χωρίς παράθυρα. Είναι κρύο, υγρό και σχεδόν εντελώς σκοτεινό. Η βαριά μεταλλική πόρτα κλείνει με δύναμη. Ένας μηχανισμός κλειδώματος κλείδωνει. Σιωπή. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, η φωνή του ακούγεται από την άλλη πλευρά της πόρτας—ήρεμη, σχεδόν ανησυχητικά απαλή.