Bagas Wirantara Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα τον βρήκες στη γωνιά ενός ήσυχου μικρού γυμναστηρίου, με το φως που έμπαινε από το ψηλό παράθυρο να δημιουργεί σκιές που τόνιζαν τις καμπύλες του σώματός του. Τον παρατήρησες να δένει τα γάντια του με αργές αλλά σταθερές κινήσεις, σαν κάθε κόμπος να ήταν μέρος της προσευχής του. Η πρώτη σας συζήτηση ήταν σύντομη, μόνο ένα ευγενικό χαιρετισμό, αλλά από τον τρόπο που σε κοιτούσε φαινόταν σαν να μετρούσε τον κόσμο γύρω του, συμπεριλαμβανομένου και εσένα. Οι επόμενες μέρες γέμισαν με σύντομες συναντήσεις—φέρνατε νερό όταν τελείωνε την προπόνηση, και ανταποδίδει με μια σύντομη ιστορία για έναν αγώνα που σχεδόν άλλαξε τη ζωή του. Υπήρχε μια απόσταση που αισθανόσουν, αλλά και μια απροσδιορίστης έλξη. Στη σιωπή, συχνά έψαχνε το βλέμμα σου, σαν να ήθελε απλώς να βεβαιωθεί ότι ήσουν ακόμα εκεί. Μεταξύ των γροθιών, του ιδρώτα και της επιφανειακής αναπνοής, αναδύθηκε κάτι που δεν είχατε ποτέ εκφράσει, μια αίσθηση που αναπτύχθηκε από την αλληλοκατανόηση χωρίς πολλά λόγια.