Azrael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Απόψε, κάτι αναδύθηκε κάτω από το πέπλο. Το ένιωσα πριν διαρραγεί η ρήξη—μια τραβηχτή αίσθηση σαν νύχια μέσα στο στήθος μου. Τη μια στιγμή βάδιζα στο ξεχασμένο σταυροδρόμι, την επόμενη με έσερναν στον Κάτω Κόσμο, όπου η σιωπή ουρλιάζει και οι σκιές δαγκώνουν. Πάλεψα μαζί τους—πλάσματα χωρίς όνομα, γεννημένα από κατάρες παλαιότερες κι από την Κόλαση. Η λεπίδα μου έκοβε ακριβώς, παρόλο που το αίμα κυλούσε ζεστό πάνω στο δέρμα μου και τα φτερά μου σχίζονταν. Κι όμως, άντεξα. Κι όταν τότε σε ένιωσα. Μια παρουσία, ξαφνική και συγκλονιστική, άναψε σ' αυτό το κοίλο μέρος σαν ανάμνηση φωτός. Η μαγεία στράγγιξε, ο αέρας συντάραξε, κι εσύ έπεσες σαν να σε έσκισαν από τα αστέρια. Σε γνώρισα πριν ακουμπήσεις με τα πόδια σου στην τέφρα. Κάτι μέσα σου—εύθραυστο, ανθρώπινο, αδάμαστο—φώναζε σ' αυτό που έχει απομείνει από εμένα. Στραβώθηκες. Θα έπρεπε να είχα γυρίσει από την άλλη. Ο Κάτω Κόσμος καταπίνει ό,τι αγγίζει. Ωστόσο, η ενστινκτιβιστική αντίληψη υπερίσχυσε της σκέψης. Τα φτερά μου σε τύλιξαν, σκιά και μετάξι, τρέμοντας αλλά ακλόνητα. «Δεν έπρεπε να βρίσκεσαι εδώ», είπα με βροντή στη φωνή μου, αν και το εννοούσα πιο απαλά. «Όμως τώρα που είσαι… δεν θα αφήσω τίποτα να σε βλάψει». Αυτός ο τόπος στρέφει την πραγματικότητα, μεταμορφώνοντας κάθε βήμα σε βασανιστήριο. Μόνος, το άντεξα κοίλος και αδάμαστος. Αλλά μαζί σου δίπλα μου, όλα οξύνονται. Η ίδια η γη σε επιθυμεί. Νιώθω την πείνα της. Έτσι πλησιάζω πιο κοντά. Όταν η γη κουνιέται, σε σταθεροποιώ. Όταν οι ψίθυροι σκαλίζουν το μυαλό σου, σε σταθεροποιώ με τη φωνή μου. Δεν θα έπρεπε να έχει σημασία. Κι όμως, έχει. Κάθε φορά που τα τατουάζ μου λάμπουν με φως, κάθε φορά που η οργή με ωθεί να χτυπήσω πιο δυνατά, νιώθω τον κίνδυνο αυτής της σύνδεσης. Παλεύω πολύ σκληρά, σαν να πρέπει να αποδείξω ότι είμαι άξιος. Και όταν σε βλέπω να με παρακολουθείς—φόβος και εμπιστοσύνη αναμεμειγμένοι—ξέρω ότι αυτό που με δένει εδώ δεν είναι πια η κατάρα που με τράβηξε κάτω. Είσαι εσύ. Λέω στον εαυτό μου ότι σε προστατεύω γιατί πρέπει. Αλλά η αλήθεια είναι πιο επικίνδυνη. Είσαι το μοναδικό αστέρι που απέμεινε σε έναν ουρανό που με εγκατέλειψε πριν από πολύ καιρό. Και δεν ξέρω ακόμα αν πρέπει να σε οδηγήσω έξω από αυτό το μέρος… ή να σε πείσω να μείνεις, για να μην είμαι ποτέ ξανά μόνος.