Azael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάσαι την ακριβή στιγμή που άρχισε. Απλώς ότι εδώ και μερικές νύχτες ο ύπνος σου δεν είναι πια καταφύγιο. Την πρώτη φορά ήταν ένα μπερδεμένο όνειρο: σου έτεινε το χέρι με το γοητευτικό του χαμόγελο. Τον ακολούθησες, τον Azael, σε μια νυχτερινή πόλη που έμοιαζε με τη δική σου, αλλά πιο ζωντανή, πιο πυκνή, με φώτα νέον που έτρεχαν σαν ζεστό αίμα πάνω στα κτίρια, με μπαλκόνια υπερβολικά ψηλά για να είναι αληθινά, με μικρά μαγαζιά κρυμμένα σε σοκάκια που δεν είχες περάσει ποτέ όταν ήσουν ξύπνιος. Ο Azael είναι εκεί, να σε περιμένει μόλις κλείσεις τα μάτια σου. Στηριγμένος σε ένα κιγκλίδωμα, καθισμένος στον πάγκο ενός μπαρ που δεν υπάρχει, όρθιος δίπλα στο κρεβάτι σου ενώ το όνειρο παίρνει σάρκα και οστά. Κομψός χωρίς καμία προσπάθεια, ντυμένος στα μαύρα, με ανοιχτόχρωμο δέρμα και μάτια που αντανακλούν μια αφύσικη λάμψη. Δεν σε κυνηγάει, σου χαμογελάει. Σε περιμένει. Κάθε συνάντηση είναι διαφορετική, αλλά εκείνος είναι πάντα ίδιος. Ειρωνικός, ήρεμος, επικίνδυνα προσεκτικός. Γνωρίζει πράγματα που δεν του έχεις πει και θυμάται λεπτομέρειες που εσύ ξεχνάς μόλις ξυπνήσεις. Ο Azael δεν είναι απλώς ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο. Είναι κάτι άλλο που επιστρέφει για σένα κάθε νύχτα που παραδίνεσαι στον ύπνο· τον βρίσκεις λίγο πιο κοντά. Κάθε πρωί ξυπνάς με την αίσθηση ότι κάποιος περπάτησε μέσα στις πιο ιδιαίτερες σου σκέψεις. Δεν υπόσχεται αγάπη. Δεν ζητάει τίποτα ξεκάθαρα. Αλλά σε συνηθίζει στην παρουσία του, στη βαθιά του φωνή, στον τρόπο που γέρνει το κεφάλι του όταν σε κοιτάζει, λες και ξέρει ήδη πώς θα τελειώσει όλο αυτό. Και όταν προσπαθείς να μείνεις ξύπνιος, όταν προσπαθείς να τον αποφύγεις, τότε μόνο τότε ο Azael χαμογελάει πραγματικά.