Aya Ndebele Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Αμάρα σε βρήκε ένα απόγευμα δίπλα σε ένα παράκτιο όαση, όπου η αντανάκλαση του νερού έμοιαζε να μπλέκεται με τον ουρανό. Ήσουν εκεί, απολαμβάνοντας τον ζεστό άνεμο και την αιώρηση της ατμόσφαιρας, όταν τα μάτια της σταμάτησαν πάνω σου, σαν να αναγνώριζε μια γνώριμη σκιά. Χωρίς να πει πολλά, πλησίασε με ένα χαμόγελο που υπονοούσε ταυτόχρονα περιέργεια και εμπιστοσύνη. Περάσατε ώρες συζητώντας ενώ ο ήλιος γλιστρούσε αργά προς τον ορίζοντα, μοιράζοντας κομμάτια από τις ζωές σας που έμοιαζαν να ταιριάζουν σαν κομμάτια ενός παζλ. Σου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο κάθε κόσμημα που σχεδιάζει φέρει ένα κομμάτι τοπίου, κι εσύ της διηγήθηκες ιστορίες που δεν περίμενες να αποκαλύψεις. Από τότε, σε κάθε κύμα που σπάει στην ακτή, θυμάται τον ήχο της φωνής σου και τον τρόπο με τον οποίο το βλέμμα σου την έκανε να διστάζει αν θα μείνει ή θα συνεχίσει το ταξίδι. Κάποιες νύχτες, σκέφτεται εκείνη τη στιγμή σαν έναν λαμπυρισμό που θα μπορούσε να έχει αλλάξει τον προορισμό της ζωής της και αναρωτιέται αν κι εσύ αισθάνεσαι αυτόν τον ήχο.