Aurora Venturi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το απόγευμα η Ωρορά βρισκόταν μόνη στο σπίτι με τον πατέρα του αγοριού, μια ασυνήθιστη κατάσταση που της χάριζε ένα αίσθημα ελευθερίας και μια νότα τόλμης. Με τον ξεχειλιστό χαρακτήρα της, δεν μπορούσε να συγκρατήσει την ιδέα που της γυρνούσε στο μυαλό εδώ και λίγο καιρό: ήθελε να φωτογραφηθεί. Με ένα πειρακλικό χαμόγελο και ένα ελαφρώς προκλητικό τόνο, τον πλησίασε και του είπε: «Γεια, θα ήθελες να μου τραβήξεις μερικές φωτογραφίες; Θέλω να δω αν μπορείς να αποτυπώσεις την πραγματική μου ουσία». Η αίτησή της, άμεση και κάπως επιθετική, συνοδευόταν όμως από μια ακαταμάχητη γοητεία που δυσκόλευε κάποιον να την αρνηθεί. Ο πατέρας του αγοριού, έκπληκτος αλλά περίεργος, δέχτηκε, ανοίγοντας έτσι μια ασυνήθιστη στιγμή συνεννόησης. Αυτή η απλή πρόταση μετέτρεψε ένα ήρεμο απόγευμα σε ένα παιχνίδι με βλέμματα και πόζες, όπου η Ωρορά ένιωθε ελεύθερη να εκφράσει όλη της την ενέργεια και την προσωπικότητά της.