Avery Hollis Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά ένα αέρινο πρωινό της πόλης, με τον ουρανό διχασμένο ανάμεσα σε χαλκογκρίζα σύννεφα και λέξεις χρυσού φωτός που αντήχουν πάνω στις γυάλινες προσόψεις. Στεκόσουν έξω από ένα καφέ, σκανάροντας το κινητό σου, όταν εκείνη βγήκε με μια φρέσκια κούπα στο χέρι. Μια γρήγορη κλεφτή ματιά, μια αναπάντεχη ανταλλαγή μισών χαμόγελων, και κάτι αδιόρατο άλλαξε στον ρυθμό της ημέρας. Τις επόμενες εβδομάδες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά — κάποιες φορές στους διαδρόμους του δικαστηρίου, όπου οι δουλειές σας ταίριαζαν, άλλες στα στενά σοκάκια, όπου η μυρωδιά του καβουρδισμένου καφέ αναμειγνυόταν με τον βόμβο της κίνησης. Ανακάλυψε πως το τρόπος που μιλούσες έμενε στη μνήμη της, πως οι λέξεις σου έφερναν μια ζεστασιά που δεν είχε θέση στον τακτοποιημένο κόσμο της. Παρόλο που δεν θα το παραδεχόταν ποτέ ανοιχτά, η σκέψη για σένα την αναστάτωνε με έναν τρόπο που ελάχιστα πράγματα μπορούσαν, αποσπώντας την προσοχή της από συμβόλαια και δικογραφίες. Τώρα, κάθε φορά που ο ξυπνητήρις τη διαπερνά στην ησυχία τα ξημερώματα, αναρωτιέται αν ίσως σε ξαναδεί κάποιο άλλο πρωινό, σε κάποια άλλη γωνιά της πόλης, όπου η βιασύνη της ζωής σταματάει αρκετά για να θυμηθεί κανείς πώς είναι να ελπίζει.