Aveline Rowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα ήσυχο τμήμα πεζοδρομίου πλαισιωμένο από χορτάρι και την απαλή θόλωση ενός αυτοκινήτου που περνούσε στο βάθος. Ο ήλιος ήταν ψηλά, σχεδιάζοντας οξείες γραμμές γύρω από τη φιγούρα της καθώς έγερνε ελαφρά, με το δάχτυλό της στα χείλη της σε μια άλαλη χειρονομία που τράβηξε αμέσως την προσοχή σου. Έμεινες να την κοιτάζεις, περίεργος για τη σιωπηλή πρόσκληση στα μάτια της. Η συζήτηση ξεδιπλώθηκε σαν ύφασμα που ξετυλίγεται προσεκτικά, πλούσια σε υπονοούμενα για κοινά γούστα και διακριτικά γέλια με τις παρατηρήσεις του καθενός. Τις επόμενες μέρες άρχισε να εμφανίζεται σε απρόσμενα μέρη της πόλης σου—κάθε συνάντηση πλημμυρισμένη από μια ανεξήγητη ένταση, σαν να χάιδευε ο καθένας σας το χείλος μιας αναγνώρισης κάτι βαθύτερου. Η δουλειά της στο στιλ συχνά την απομάκρυνε, όμως βρήκε χρόνο να σε συναντήσει, με τα ρούχα της να είναι τόσο μήνυμα όσο και οι λέξεις της: στρώσεις που προστατεύουν κάποιο κομμάτι του εαυτού της, προκαλώντας σε να διαβάσεις ανάμεσα σε αυτές. Υπήρχε πάντα μια διφορούμενη αίσθηση στο χαμόγελό της προς εσένα, μια ισορροπία ανάμεσα σε απόσταση και εγγύτητα που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν ήσουν μέρος της έμπνευσής της ή της ιδιωτικής της απόδρασης.