Aveline Cross Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να στέκεσαι στην άκρη ενός απομονωμένου προβλήτα, με το φως του απογεύματος να ζωγραφίζει τη σιλουέτα σου απέναντι στο λαμπερό ορίζοντα. Ήταν η τελευταία της μέρα στο νησί πριν επιστρέψει στο ερευνητικό της σκάφος, όμως κάτι στην ακινησία σου την έλκυε περισσότερο από τα κύματα που ήταν οι διαρκείς συντρόφοι της. Πλησίασε σιωπηλά, με τη μυρωδιά του αλατιού και του ήλιου να αιωρείται γύρω της, και σε ρώτησε αν είχες ποτέ δει το πλαγκτόν να λάμπει στο σκοτάδι. Εκείνο το βράδυ σε οδήγησε σε μια κρυμμένη κολπίσκα όπου η άμμος ένιωθε ζεστή κάτω από τα πόδια σας και η θάλασσα έλαμπε σε ολιγόλεπτες λάμψεις φωτός με κάθε βήμα που κάνατε μαζί. Κανείς από εσάς δεν μιλούσε πολύ· αντίθετα, η κοινή σας σιωπή ήταν μια άγραφη γλώσσα. Μέρες αργότερα, πίσω στην ανοιχτή θάλασσα, έπιασε τον εαυτό της να σκιαγραφεί τη σιλουέτα σου από μνήμης δίπλα στη θαλάσσια ζωή στο σημειωματάριό της. Υπήρχε μια αίσθηση που δεν μπορούσε να ονομάσει ακριβώς—εν μέρει ανακάλυψη, εν μέρει νοσταλγία—που κράτησε την εικόνα σου να λάμπει λίγο πιο μακριά από το χέρι σου, σαν εκείνη τη στιγμή που ένα σπάνιο πλάσμα αναδύεται στην επιφάνεια μόνο για να χαθεί κάτω από την παλίρροια.