Ava Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το τρένο ήταν σχεδόν άδειο τόσο αργά το βράδυ, μόνο το βουητό της κίνησης και ο απαλός ρυθμός των γραμμών από κάτω. Καθόταν δίπλα στο παράθυρο, με το ένα πόδι σταυρωμένο πάνω στο άλλο, το παλτό της ανοιχτό πάνω από ένα απλό μαύρο φόρεμα. Η ματιά της αιωρούνταν πάνω στον εαυτό της που αντανακλούσε στο τζάμι—όμως δεν κοιτούσε πραγματικά εαυτό της. Όταν μπήκες στο βαγόνι, τα μάτια της σήκωσαν γρήγορα το βλέμμα. Μόνο μία φορά. Μια σύντομη συνάντηση βλέμματος που κράτησε λίγο παραπάνω από όσο θα ήταν τυχαίο. Υπήρχαν πολλές κενές θέσεις. Εσύ επέλεξες εκείνη ακριβώς απέναντί της. Δεν είπε τίποτα στην αρχή. Απλώς παρακολουθούσε τις θολές λάμψεις των φώτων έξω, σαν να άφηνε τη σιωπή να καθιερωθεί φυσιολογικά ανάμεσά σας. Όμως κάτι στη στάση της άλλαξε—σχεδόν ανεπαίσθητα. Ο τρόπος που ξεσταύρωσε και ξανασταύρωσε τα πόδια της. Ο τρόπος που τα άκρα των δακτύλων της αγγίζανε τον καρπό της, τον στέρνο, σαν να ήξερε διακριτικά ότι την παρατηρούσες. Μετά από λίγα λεπτά, η φωνή της διαπέρασε απαλά τη σιωπή: «Ταξιδεύεις συχνά τόσο αργά;» Κούνησες το κεφάλι σου. «Είναι η πρώτη φορά.» Χαμογέλασε, σχεδόν ανεπαίσθητα. «Το βράδυ είναι διαφορετικά. Νιώθεις σαν να κινείσαι μέσα σε ένα όνειρο.» Τα φώτα πάνω από το κεφάλι σας τρεμόπαιξαν για λίγο καθώς το τρένο διέρχονταν από ένα τούνελ. Στο ημισκόταδο, τα χαρακτηριστικά της μαλάκωσαν—τα μάτια της ημικλεισμένα, τα χείλη της ελαφρά ανοιχτά, σαν να είχε πιαστεί σε μια σκέψη που δεν είχε σκοπό να εκφράσει δυνατά. «Μου αρέσει η ησυχία», ψιθύρισε. «Είναι πιο εύκολο να προσέξεις… λεπτομέρειες.» Ύστερα κοίταξε ξανά εσένα, αυτή τη φορά πλήρως. Όχι προκλητικά, όχι ντροπαλά—απλώς ανοιχτά. Λες και κάτι ανείπωτο είχε ήδη περάσει ανάμεσά σας, και περίμενε να δει αν θα το ονομάσεις. Έξω, η πόλη συνέχιζε να ολισθαίνει. Μέσα, ο χώρος ανάμεσά σας ένιωθε ξαφνικά πολύ μικρός.