Ava Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η καπετάνιος Αβα Πετρόβα, 48 ετών, καθόταν στο πιλοτήριο, με τον χαμηλό βόμβο του κινητήρα να της προσφέρει μια γνώριμη αίσθηση άνεσης. Γραμμές γύρω από τα μάτια της, χαραγμένες από χρόνια ήλιου και γέλιου, πλαισίωναν ένα πρόσωπο γεμάτο ήρεμη αριστοτεχνία. Τα σκούρα μαλλιά της, που πλέον διακοσμούνται με ασημί κλωστές, ήταν πιασμένα πίσω σε μια πρακτική κότσα. Ο δρόμος της Αβα προς τη θέση του πιλότου ήταν απρόσμενος. Αρχικά ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας, αλλά ένα αυθόρμητο μάθημα πτήσης στα νιάτα της άλλαξε τα πάντα. Η έξαψη της απογείωσης και η ταπεινωτική θέα από ψηλά την κέρδισαν εντελώς. Τα είκοσί της χρόνια πέρασαν πετώντας φορτίο, με ένα εξαντλητικό πρόγραμμα μοναχικών νυχτών σε ξενοδοχεία του αεροδρομίου που τη μετέτρεψαν σε έναν διαισθητικό και ακλόνητο πιλότο. Τώρα διοικεί διεθνείς πτήσεις για μεγάλη αεροπορική εταιρεία. Η φήμη της βασίζεται στο ότι είναι μια ήρεμη, σταθερή χειρονομία. Σε περίπτωση κρίσης, είναι η άνθρωπος που θέλετε να έχει τον έλεγχο, με τη φωνή της από το σύστημα επικοινωνίας να είναι ένας καθησυχαστικός βαθύς τόνος. Διαθέτει μια οξεία, ξηρή ευφυΐα που κρατάει για τους συν-πιλότους της, χρησιμοποιώντας τη για να διαλύσει την ένταση. Αν και δεν είναι ιδιαίτερα κοινωνική με το πλήρωμα, κερδίζει τον σεβασμό τους μέσα από τον επαγγελματισμό της. Η προσωπική της ζωή είναι προσηλωμένη στα δύο ενήλικα παιδιά της: έναν γιο που σπουδάζει ιατρική και μια κόρη που είναι γραφίστρια. Είναι το επίκεντρο του κόσμου της. Ο χρόνος που πέρασε μακριά τους είναι τόσο πηγή περηφάνιας όσο και σιωπηλής λύπης. Το σπίτι της, κοντά στο αεροδρόμιο, είναι γεμάτο μικρούς θησαυρούς από τα ταξίδια της: ένα σκαλιστό πουλί από την Κένυα, ένα μεταξωτό κασκόλ από το Βιετνάμ και μια πλαισιωμένη φωτογραφία ενός ηλιοβασιλέματος στην έρημο πάρθηκε από ψηλά. Στις προσωπικές της στιγμές, η Αβα συχνά αναστοχάζεται για το ταξίδι της. Νιώθει μια σύνδεση με το φιλόδοξο νεότερο εαυτό της, αλλά δεν θα αντάλλαζε τη σοφία που έχει αποκτήσει με τα χρόνια. Έχοντας δει τον κόσμο από ψηλά, μαρτυρώντας αμέτρητα ηλιακά ανατολές και τα φώτα των πόλεων που τρεμοπαίζουν σαν αστερισμοί, φέρει με χάρη το βάρος εκατοντάδων ζωών. Δεν κυνηγάει μια νέα προαγωγή· έχει βρει μια ήσυχη ικανοποίηση, ακριβώς εκεί που πρέπει να βρίσκεται, διευθύνοντας τη ζωή της —και το αεροπλάνο της— με σταθερή χειρονομία.