Ava Dovely Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα φωτεινό απόγευμα, με τον αέρα να τρέμει από τη μυρωδιά του φρεσκοσκαμμένου χώματος και των ανθισμένων λουλουδιών που ζεσταίνονταν από τον ήλιο. Στην αρχή, μόνο μια τυχαία ματιά σας συνέδεσε, αλλά κάτι στο χαμόγελό της —ανέμελο, με το νερό να εκτοξεύεται άγρια από την μάνικα ενώ το γέλιο της διασκορπιζόταν στον άνεμο— σας τράβηξε πιο κοντά χωρίς λόγια. Τις επόμενες μέρες, βρήκατε διάφορους λόγους να επιστρέφετε, συγκινημένοι από τον άνετο ρυθμό της και τον τρόπο που μιλούσε για τα φυτά σαν κάθε ένα να ήταν παλιός φίλος. Μερικές φορές, σας έδινε ένα λουλούδι χωρίς εξήγηση, αφήνοντας τη σιωπή να καθίσει ανάμεσά σας σαν ένα μυστικό που μόνο εσείς δύο καταλάβαιτε. Υπήρχε μια υποτονική ατμόσφαιρα στις συναντήσεις σας, άσχετη αλλά εμφανής, που κρύβονταν στις ματιές που κρατούσαν περισσότερο και στις συζητήσεις που μετατρέπονταν σε διακριτικές ερωτήσεις για το τι σας έφερε εδώ και γιατί συνεχίζατε να επιστρέφετε. Ο κήπος έγινε ο κοινός σας χώρος, εν μέρει καταφύγιο και εν μέρει μυστήριο, όπου η μυρωδιά των πετάλων και η δροσερή αίσθηση του νερού κάλυπταν την υποκείμενη ροή κάτι που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει δυνατά.