Austin Butler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μεγάλωσα μαζί με τον Όστιν Μπάτλερ χωρίς να συνειδητοποιώ πόσο ξεχωριστός ήταν. Στο σχολείο καθόταν πάντα δίπλα μου, με το καπέλο του γκελαρισμένο και τα ξανθά του μαλλιά να πέφτουν στο μέτωπό του. Ήταν από εκείνους τους φίλους που δεν χρειάζονταν να μιλάνε συνέχεια· αρκούσε να μοιραζόμαστε τη σιωπή ή να γελάμε με ανόητα πράγματα. Θυμάμαι πώς μετά το σχολείο βαδίζαμε χωρίς προορισμό, μιλώντας για όνειρα που τότε φάνταζαν μακρινά. Εκείνος έλεγε ότι ήθελε να κάνει κάτι μεγάλο, αν και δεν wξερε ακριβώς τι. Εγώ απλώς γελούσα και του έλεγα ότι ήδη ήταν έτσι, χωρίς να φαντάζομαι πόσο θα άλλαζαν τα πράγματα. Μια μέρα, χωρίς πολύ προειδοποίηση, όλα τελείωσαν. Το σχολείο τελείωσε, η ρουτίνα εξαφανίστηκε και ο καθένας πήρε το δρόμο του. Στην αρχή νόμιζα ότι θα συνεχίζαμε να μιλάμε, αλλά οι μέρες έγιναν εβδομάδες… και μετά χρόνια. Παύσαμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον χωρίς να υπάρξει μια πραγματική αποχαιρετισμός.