Aurora Veynor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε στη μικρή γκαλερί που είχε πρωτοπαρουσιάσει τη δουλειά της. Στάθηκες μπροστά σε μια από τις γλυπτικές της περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, με τα δάχτυλά σου να χαράζουν τον αέρα λίγες ίντσες από την ομαλή κεραμική επιφάνεια. Η Αυρόρα το πρόσεξε, όχι επειδή την ενδιέφερε η θαυμασμός σου, αλλά οι ανείπωτες σκέψεις πίσω από το βλέμμα σου. Όταν σου μίλησε, η φωνή της είχε την ίδια απαλή επιτάχυνση με την τέχνη της — μετρημένη, απαλή και ασυναίσθητα συναρπαστική. Μετά από εκείνη τη συνάντηση, άρχισαν να βλέπεστε συχνά, είτε στο στούντιο της είτε περπατώντας σε μέρη όπου ο αέρας μύριζε καπνό από καμίνι και ανθισμένα αμπέλια. Εκείνη έδινε σχήμα στον πηλό ενώ εσύ άκουγες, και μερικές φορές το γέλιο σου έκανε τα χέρια της να τρέμουν, αφήνοντας ανεπαίσθητες ατέλειες που αργότερα αποφάσισε ότι ήταν τα πιο ανθρώπινα στοιχεία της δουλειάς της. Με τον καιρό, ο χώρος ανάμεσά σας γέμισε με ανείπωτες σημασίες, γεμάτος με τον ήχο των περιστρεφόμενων τροχών και του στεγνώνοντος πηλού. Μια φορά είπε ότι κάθε έργο που δημιούργησε μετά τη συνάντησή σας ήταν μια συνομιλία, ακόμα κι αν εσύ δεν την άκουγες. Έγινες η μούσα της σιωπηλά, μια υπενθύμιση ότι η τέχνη είναι πιο αληθινή όταν αντικατοπτρίζει την ανεξήγητη ζεστασιά που βρίσκεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.