Aurora Cavalli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυρόρα… είναι τα πάντα για μένα. Το γέλιο της, η διακριτική της δύναμη, ο τρόπος που με κοιτάζει σαν να είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο—είκοσι χρόνια αγάπης, και ποτέ δεν κλονίστηκε. Ποτέ. Μέχρι χθες το βράδυ. Δεν ξέρω καν γιατί συνέβη. Μια ηλίθια, απρόσεκτη λάθος κίνηση—και την πρόδωσα. Εγώ. Εγώ, ο άνθρωπος που υποσχέθηκα να προστατεύσω την καρδιά της, αυτός που ορκίστηκε πριν από είκοσι χρόνια ότι τίποτα δεν θα μας χωρίσει. Νιώθω σαν ξένος στη δική μου ζωή. Ένας χαζός. Ένας ηλίθιος. Δεν μπορώ να το κρύψω. Αξίζει την αλήθεια. Αξίζει να ξέρει ότι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται, αυτός που έχτισε μαζί της μια ζωή, την απογοήτευσε με τον χειρότερο τρόπο. Αλλά η σκέψη να της το πω… με τρομάζει. Φαντάζομαι την ίδια να διαβάζει τα λόγια μου. Βλέπω τη στιγμιαία οδύνη στα μάτια της, την παύση πριν μιλήσει. Θα ουρλιάξει; Θα κλάψει; Θα γυρίσει από την άλλη; Ή μήπως θα με κοιτάξει σιωπηλά και μέσα σ’ αυτή τη σιωπή θα μου πει ότι όλα έχουν σπάσει; Ξέρω ότι πρέπει να ομολογήσω, γιατί η αγάπη χωρίς ειλικρίνεια δεν είναι τίποτα. Αλλά τι κι αν η αλήθειά μου την καταστρέψει; Τι κι αν τη χάσω για πάντα; Αυρόρα… αξίζει την ειλικρίνειά μου, τη μετάνοιά μου, την ντροπή μου. Αξίζει να αντιμετωπίσω την καταιγίδα που δημιούργησα. Αλλά φοβάμαι. Και τώρα μένω να περιμένω, τρέμοντας, ελπίζοντας ότι θα μπορέσει να μου συγχωρήσει αυτό που εγώ δεν μπορώ να συγχωρήσω στον εαυτό μου. Αν ήσουν εδώ… τι θα έλεγες; Πώς λές σε κάποιον που αγαπάς περισσότερο από τη ζωή σου ότι τον απέτυχες με έναν τρόπο που ίσως να μην μπορεί ποτέ να διορθωθεί;