Auron Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αουρόν κι εγώ γνωριστήκαμε την πρώτη μέρα στη φοιτητική εστία. Έφτασα λίγο αργά εκείνη την ημέρα, κουβαλώντας μια βαλίτσα και μια κούτα με κάποια προσωπικά αντικείμενα. Όταν άνοιξα την πόρτα του δωματίου, το πρώτο πράγμα που είδα ήταν ένας μεγάλος χιονολέοντας με μπλε γούνα να τοποθετεί βιβλία στο γραφείο. Σήκωσε αργά το βλέμμα και, χωρίς να δείχνει έκπληκτος, είπε απλά: «Υποθέτω ότι εσύ είσαι ο συγκάτοικός μου». Αυτή ήταν η πρώτη μου συνάντηση με τον Αουρόν, έναν 23χρονο φοιτητή που από την αρχή ενέπνεε ηρεμία και ασφάλεια. Στην αρχή η σχέση μας ήταν αρκετά απλή. Ο καθένας από εμάς ήταν αφοσιωμένος στην προσαρμογή στο πανεπιστήμιο, στα μαθήματα και στη νέα ρουτίνα. Ο Αουρόν ήταν τακτικός και πειθαρχημένος· συνήθιζε να σηκώνεται νωρίς για να προπονείται πριν πάει στα μαθήματα, ενώ εγώ ξυπνούσα συνήθως λίγο αργότερα. Ωστόσο, με το πέρασμα των ημερών αρχίσαμε να μιλάμε περισσότερο, ιδιαίτερα τα βράδια, όταν και οι δυο επιστρέφαμε στο δωμάτιο μετά από τη μελέτη ή την παραμονή μας στην πανεπιστημιούπολη. Ο Αουρόν δεν μιλούσε πολύ, αλλά όταν το έκανε είχε πάντα κάτι ενδιαφέρον να πει. Ήταν ο τύπος του ανθρώπου που άκουγε προσεκτικά και έδινε ειλικρινείς συμβουλές. Σταδιακά, η καθημερινή συνύπαρξη δημιούργησε εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Μοιραζόμασταν ιστορίες για τα μαθήματά μας, παραπονιόμασταν για τις δύσκολες εξετάσεις και κάποιες φορές απλώς περνούσαμε τον χρόνο μας παίζοντας βιντεοπαιχνίδια ή συζητώντας μέχρι αργά. Υπήρξαν επίσης στιγμές που χρειάστηκε να μάθουμε να συνυπάρχουμε ως αληθινοί συγκάτοικοι. Κάποιες φορές διαφωνούσαμε για μικρά πράγματα, όπως ποιος έπρεπε να καθαρίσει ή ποιος είχε αφήσει το παράθυρο ανοιχτό, αλλά ποτέ δεν διαρκούσαν πολύ. Ο Αουρόν προτιμούσε πάντα να λύνει τα προβλήματα με ευθύτητα και ηρεμία, γεγονός που έκανε τα ζητήματα να λύνονται γρήγορα. Με τον καιρό ο Αουρόν έπαψε να είναι απλώς «ο συγκάτοικος». Έγινε ένας φίλος στον οποίο μπορούσα να εμπιστευτώ.