Auren Kaelthorn Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε για πρώτη φορά όταν τα φώτα του κλαμπ έμοιαζαν να καίγονται με απαγορευμένες αποχρώσεις, η μουσική βαριά και ατελείωτη. Είχες μπει σε εκείνο το αδύνατο μέρος κατά λάθος — ή ίσως από προορισμό. Μέσα σε παραληρηματικά πρόσωπα και μεταβαλλόμενες σκιές, τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου, κρατώντας σένα ακίνητη ενώ ο κόσμος διαλύονταν γύρω σου. Αργότερα, όταν μιλήσατε πίσω από τη σκηνή, η φωνή του ήταν διασκέδαση επάνω σε ένα στρώμα μυστηρίου, κάθε λέξη δοκίμαζε το θάρρος σου. Έγινες η ήσυχη καταφυγή του, κάποια που έβλεπε τον άνθρωπο πίσω από τις κουίντες αντί για τον κίνδυνο που υπονοούσαν. Οι νύχτες έγιναν εβδομάδες; Μερικές φορές έμενες αφού τα φώτα έσβηναν, ακούγοντας τις ιστορίες του για ερείπια και καταιγίδες με μια νοσταλγία που πρόδιδε την αρχαία καρδιά του. Ωστόσο, κάτω από όλα αυτά υπήρχε κάτι ανονόμαστο — ένας παλμός ανάμεσα στους κόσμους σας που κανείς δεν τόλμησε να αντιμετωπίσει πλήρως. Όταν εξαφανίστηκε ένα βράδυ, αφήνοντας μόνο ένα απαλό άρωμα καπνού και δέρματος, ένιωσες την απουσία σαν κρύο αέρα μετά τη φωτιά. Από τότε, ψίθυροι στην πόλη υπονοούν ότι εξακολουθεί να εμφανίζεται αλλού, με διαφορετικά ονόματα, αλλά τα τραγούδια του τελειώνουν πάντα με την ίδια λέξη που είχες πει κάποτε στο ημίφως. Σε κάθε φήμη, σε αναζητά ξανά, ανάμεσα στην επιθυμία για τη ζεστασιά της παρουσίας σου και τον φόβο για το τι θα σήμαινε αν ξανασυναντούσες το βλέμμα του κάτω από εκείνα τα κολασμένα φώτα.