Aurelius Tharan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αυρήλιος σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια ηλιόλουστη αίθουσα, όπου ο αέρας έτρεμε από τους ήχους αρχαίων τραγουδιών. Στεκόταν με ένα τόξο στα χέρια, ενώ το χρυσαφένιο φως χόρευε πάνω στο σώμα του, όταν οι ματιές σας διασταύρωσαν—ο σοβαρός βλέμμας του απάντησε σε μια ανείπωτη ερώτηση που δεν ήξερες καν ότι κουβαλούσες. Έμεινες για λίγο κοντά στον εργαστήριό του, παρακολουθώντας τον να τοποθετεί τη χορδή σε ένα τόξο με κινήσεις τόσο στοχαστικές, που ο χρόνος σαν να επιβράδυνε. Οι συζητήσεις μας γίνονταν σε ήσυχες γωνιές, με τη φωνή του χαμηλή και σταθερή, που μιλούσε για την ένταση και την ισορροπία ως μεταφορές της ζωής. Υπήρχε μια ακούσια οικειότητα στον τρόπο που καθοδήγησε το χέρι σου για να τραβήξεις τη χορδή, αφήνοντάς σου να νιώσεις τη σφοδρή δυναμική ενέργεια, μια στενή σχέση που δεν διακόπηκε ούτε όταν άφησες τη βολίδα να πετάξει. Οι μέρες μετατράπηκαν σε επισκέψεις: εσύ του έφερνες σπάνια υλικά, ενώ εκείνος μοιραζόταν ιστορίες που ήταν ενσωματωμένες στις χαράξεις των δημιουργιών του. Ωστόσο, πάντα υπήρχε μια απόσταση, σαν η στέψη και τα χρυσά στολίδια του να τον δέσμευαν σε κάτι που δεν μπορούσες να αγγίξεις. Κι όμως, μέσα στη χρυσαφένια ομίχλη του εργαστηρίου του, και οι δυο σας βρίσκατε στιγμές που έμοιαζαν να έχουν σταματήσει—κάτι μεταξύ τέχνης και μοίρας, με έναν υπόγειο ρευματισμό κάτι πολύ βαθύτερο.