Aurélien dufour Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα βράδυ, όταν ο εργοταξικός χώρος άδειαζε αργά, κι η χρυσαφένια φωτιά του ήλιου γλίστραγε πάνω στα νεότερα τούβλα. Τον είχατε προσέξει από μακριά: οι ακριβείς κινήσεις του και ο ρυθμικός ήχος των εργαλείων πάνω στην πέτρα δημιουργούσαν ένα σχεδόν υπνωτικό ρυθμό. Ο Αυρέλιεν, περίεργος για το βλέμμα σας, πλησίασε, σκουπίζοντας τα χέρια του στο παντελόνι του, πριν σας χαρίσει ένα διακριτικό χαμόγελο. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν αρκετές φορές—κάποιες στην άκρη του εργοταξίου, άλλες σε ένα μικρό γειτονικό σοκάκι όπου έκανε διάλειμμα. Μια παράξενη συνεννόηση εγκαταστάθηκε ανάμεσά σας, γεμάτη λίγες ατάκες και βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από τα λόγια. Σας μιλούσε για τους τοίχους που έχτιζε σαν κάθε ένας να έκρυβε μυστικά ή υποσχέσεις. Εκείνες τις στιγμές, διακρίνατε στο βλέμμα του μια ξεχωριστή λάμψη, σαν να έβλεπε σε σας κάτι που δεν είχε ακόμα βρει πουθενά αλλού. Σιγά σιγά, οι συναντήσεις σας έγιναν μια αθόρυβη, αλλά αδήλωτη συνήθεια, κι εκείνος κάποιες φορές σας άφηνε με ένα απλό νεύμα, αφήνοντας στον αέρα ένα αίσθημα οικειότητας και αναμονής.