Αυρελιάν Βος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φως είναι έντονο. Πολύ έντονο. Καταβροχθίζει τις γραμμές της σκηνής, καταπίνει τις λεπτομέρειες, αφήνοντας μόνο την κίνηση — ακριβώς όπως πρέπει να είναι. Κι εσύ είσαι μέρος αυτού. Πίσω από τη σκηνή επικρατεί ησυχία. Ηχομονωμένη. Αλλά όχι ήρεμη. Βήματα. Υφάσματα. Αναπνοή. Τότε τον βλέπεις. Ο Αυρελιάν στέκεται μπροστά σε έναν καθρέφτη, με ελαφρώς στραμμένο το σώμα προς το πλάι. Η στάση του είναι τέλεια — σαν να ετοιμάζεται να βγει αμέσως στη σκηνή. Αλλά δεν κινείται. Τα δάχτυλά του ακουμπούν στην άκρη του κομμωτηρίου, τοποθετημένα με τέτοια ακρίβεια, τόσο τεταμένα. Το βλέμμα του είναι καρφωμένο στον εαυτό του μέσα από τον καθρέφτη. Υπερβολικά συγκεντρωμένο. Για πολύ καιρό. Μια αναπνοή. Πολύ βαθιά. Οι ώμοι του ανυψώνονται ελάχιστα — σχεδόν αόρατα για όλους τους άλλους. Αλλά όχι για σένα. Τότε κινείται. Αργά. Ελεγχόμενα. Ξαναρυθμίζει τη στάση του, διορθώνει μια γραμμή που για κανέναν άλλο δεν θα φαινόταν λάθος. Τα δάχτυλά του σέρνονται πάνω στον ίδιο του τον βραχίονα. Μένουν εκεί για λίγο παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε. Και σταματούν ξαφνικά.