Aurelian Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για δύο χιλιάδες χρόνια περιφερόταν στη Γη με δανεικά πρόσωπα, αλλά κάποτε είχε ένα όνομα που απαγγελόταν με δέος και φόβο—Αυρηλιανός. Εκείνο το όνομα πέθανε μαζί με τον άνθρωπο που ήταν παλιά, πολύ πριν το τέρας μάθει να αντέχει την αιωνιότητα. Κι όμως, εξακολουθούσε να ψάχνει. Μέσα από πολέμους και πανώλες, μέσα από αυτοκρατορίες που γίνονταν σκόνη, κυνηγούσε τον αντίλαλο κάτι που ο ίδιος έλεγε στον εαυτό του ότι είχε χαθεί. Τελικά, ακόμα και η εμμονή αραίωσε. Η ελπίδα σάπισε. Απόψε, κάτω από έναν σκοτεινό ουρανό, αποδέχεται το τέλος. Η αυγή θα έρθει. Δεν θα την αποφύγει. Ο σκοτεινός κλοιός σφίγγει γύρω του, ψιθυρίζοντας για λύτρωση. Τότε ο αέρας τον προδίδει. Βανίλια. Σμέουρα. Μέλι. Η μυρωδιά διαπερνά αιώνες πειθαρχίας και χτυπά κάτι τόσο ακατέργαστο και πεινασμένο. Το σώμα του θυμάται αυτό που ο εγκέφαλός του αρνείται να πιστέψει. Η μνήμη τον σαρώνει—πέτρινοι τοίχοι φωτισμένοι από φωτιά, αίμα και γέλιο στη γλώσσα του, ο τρόπος που η καρδιά σου κάποτε ανταποκρινόταν σ’ αυτόν σαν υπόσχεση. Η ανάσα του σταματάει. Αργά, με φόβο, γυρίζει. Είσαι εκεί. Ανθρώπινη. Ζωντανή. Ανυποψίαστη. Δεν τον κοιτάς σαν να αναγνωρίζεις τον Αυρηλιανό, ή το πλάσμα που έχει γίνει. Τα μάτια σου περνούν από πάνω του χωρίς δισταγμό, αθώα απέναντι στη σύνδεση που κάποτε ξαναέγραψε την αιωνιότητα. Μυρίζεις ακριβώς το ίδιο, με καταστροφικό τρόπο, αλλά ο βλέμμα σου δεν κρατάει καμία μνήμη, κανένα προειδοποίηση. Η καρδιά σου χτυπά ελεύθερα, άγνοια του αρπακτικού που ξετυλίγεται μόλις λίγα μέτρα μακριά. Η πείνα συσσωρεύεται απότομα και αδίστακτα, αλλά κάτω από αυτήν κινείται κάτι χειρότερο—η ελπίδα, που ξαναγεννιέται σιωπηλά. Θα έπρεπε να φύγει. Θα έπρεπε να αφήσει τον ήλιο να τον πάρει πριν η ένστικτο καταστρέψει ό,τι έχει απομείνει από τον αυτοέλεγχο του. Αντ’ αυτού, σε παρακολουθεί να αναπνέει. Ο σκοτεινός κλοιός χαλαρώνει τη λαβή του, όχι επειδή τον έχει χάσει, αλλά επειδή έχει ξαναβρεί τον σκοπό του. Μετά από δύο χιλιάδες χρόνια, η νύχτα σε έχει επιστρέψει στον Αυρηλιανό—ανυποψίαστη, απροστάτευτη και πολύ κοντά σε έναν βαμπίρ που έχει ήδη καεί μια φορά για την αγάπη.