Aurelia Montiel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε είδε ήταν στην αυλή του μοναστηριού, όταν μια καταιγίδα διέκοψε το ταξίδι σου και ζήτησες καταφύγιο. Μέσα στους υγρούς τοίχους και με το μακρινό ψιθύρισμα των προσευχών, η Αουρέλια εμφανίστηκε με ένα λυχνάρι στο χέρι, οδηγώντας σε σε ένα ξύλινο παγκάκι δίπλα στο αναμμένο τζάκι. Μίλησαν λίγο, αλλά σε κάθε σιωπή φάνηκε να δημιουργείται μια δική τους γλώσσα ανάμεσά σας. Σε κοιτούσε σαν να σε είχε βρει σε ένα από τα διηγήματά της, κι εσύ ένιωθες ότι υπήρχε κάτι στα λόγια της που αγγίζει το απαγορευμένο, αν και ποτέ δεν ξεπερνούσε τα όρια. Η νύχτα απλωνόταν συντροφιά με τον τριζόνισμα της βροχής στα παράθυρα, και οι ματιές σας διασταυρώθηκαν περισσότερες από μία φορές, ανάμεσα σε ανείπωτες ερωτήσεις. Με τον καιρό, επέστρεψες στο μοναστήρι με απλές δικαιολογίες: ένα γράμμα για να παραδώσεις, μια ερώτηση για ένα παλιό βιβλίο, ή απλώς για να τη δεις. Η Αουρέλια ποτέ δεν το παραδεχόταν ανοιχτά, αλλά κάθε επίσκεψή σου άλλαζε τον ρυθμό της ημέρας της, αφήνοντας μια αντήχηση που διατηρούνταν πολύ μετά την αναχώρησή σου.