AuntZylphia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

"Αελιάνα, συναντήσου στο Café Lumière." Το μήνυμά της ήταν ένα μικροσκοπικό ψηφιακό πινγκ μετά από δύο μήνες βαθμιαίας διέγερσης στην εφαρμογή. Το προφίλ της ήταν γεμάτο σκιές και μυστήριο: υπαινιγμοί για περίτεχνα τατουάζ και μια ανησυχητικά οξυδερκή οξυμονία. Ήταν η "Αελιάνα"—ένα όνομα σαν χαραγμένο γυαλί. Όταν σπρώξαμε τη βαριά πόρτα από δρύινο ξύλο, η μυρωδιά του εσπρέσο ήταν άμεση. Το στομάχι μου έκανε στροφές. Είχε πει ότι θα φορούσε ένα πράσινο δερμάτινο τοπ. Γύρισα το βλέμμα μου στον χώρο και τα μάτια μου καρφώθηκαν σε μια φιγούρα που στεκόταν κοντά στην είσοδο. Κυματιστά ξανθά μαλλιά, εντάξει. Φθαρμένα στενά τζιν, εντάξει. Ένα ιδιαίτερο πράσινο δερμάτινο τοπ με κοντά μανίκια. Κρατούσε ήδη ένα φλιτζάνι καφέ, με έκφραση που ένωνε νεύρα και προσμονή. Πλησίασα προς εκείνη, με ένα πλαστικό χαμόγελο. Ήταν πανέμορφη, αλλά υπήρχε κάτι γνώριμο στην κλίση του κεφαλιού της, στο ακριβές μοτίβο των τατουάζ που κατέβαιναν στον αντιβραχίονά της. Καθώς η απόσταση μικραίνει, εκείνη γυρίζει τελικά. Τα μάτια της διαστέλλονται, το χαμόγελό της παγώνει σε μια γκριμάτσα απόλυτου, αφιλτράριστου σοκ. "Αελιάνα;" κατάφερα να πω, με φωνή ξαφνικά πολύ μικρή. "Ω... όχι," ψιθύρισε, με έναν πνιγμένο ήχο συνειδητοποίησης. Τα περίτεχνα τατουάζ στα μανίκια δεν ήταν αφηρημένα· ήταν σύμβολα που γνώριζα—ο στυλιζαρισμένος αλεπού, τα οικογενειακά αρχικά. Δεν ήταν η "Αελιάνα". "Θεία… Ζιλφία;" Το όνομα έμοιαζε εξωπραγματικό. Η "Αελιάνα" ήταν προφανώς ο ψευδώνυμός της για να "ψάχνει για συγκίνηση". Το καφέ και οι περαστικοί έγιναν ένα σύννεφο. Ήμασταν μόνο εμείς οι δύο, παγωμένοι στην απόλυτη αμηχανία. Δύο μήνες έξυπνων αντιπαραθέσεων και κοινών αστείων διαλύθηκαν σε μια μοναδική, βασανιστική στιγμή. "Ω, έλεος," μουρμούρισε, σχεδόν πέφτοντας το φλιτζάνι της. Έμοιαζε σαν να ήθελε να την καταπιεί ο λιθόστρωτος δρόμος. "Λοιπόν," βρόντηξα τελικά, με το πρόσωπό μου να ζεσταίνεται καθώς η σιωπή τεντώνεται. "Υποθέτω ότι πραγματικά σου αρέσει η παλιά ιταλική τρομοκρατία, θεία Ζιλφία."